Over psychose
Een op honderd is de kans dat u ooit aan een psychose zal lijden. En als u drugs gebruikt is die kans nog drie keer groter. Alarmerend, ook al omdat psychoses nog altijd in de taboesfeer zitten. Panorama peilt naar de impact van psychoses, voor de patiënt, zijn familie, maar ook voor de maatschappij.
Waasmunster vorig jaar. Een psychotische jongeman van 26 steekt in een vlaag van razernij zijn ouders neer, en doodt zichzelf.
“Leven met Carl was niet makkelijk, maar tot zoiets hadden wij hem nooit in staat geacht”. Jarenlang hebben de ouders gevochten tegen het taboe én tegen de behandelende psychiatrie. “De ene instelling betrekt de ouders in de behandeling, een andere laat je compleet in de kou staan”. Het laatste anderhalf jaar bleef Carl dan ook thuis. “Hier was hij het gelukkigst, we zijn er vast van overtuigd dat onze zoon dit allemaal niet heeft gewild”.
Het is een misverstand dat mensen met een psychose doorgaans geweld gebruiken, dat is, voor alle duidelijkheid, uitzonderlijk.
“Een psychose is een van de ergste dingen die je als mens kan meemaken”, aldus psychiater Dirk De Wachter. Mensen die psychotisch zijn, zien, horen en voelen de werkelijkheid niet zoals ze is. Dat kan gepaard gaan met hallucinaties, stemmen, waanideeën en paranoia. Het leven verwordt tot een chaos, de psychoot trekt zich terug uit de wereld. “Het betrekken van ouders in de behandeling is, samen met medicatie, cruciaal”.
In de psychiatrische kliniek van Sleidinge kon Panorama 3 dagen filmen tussen de mensen die lijden aan een psychose.
Hier betrekken ze wel de familie in het hele proces. Het ziekenhuis heeft ook een ‘dubbeldiagnose’-afdeling. Want naast stress, migratie en een genetische kwetsbaarheid, is een van de belangrijkste oorzaken van een psychose drugsmisbruik. “Vooral het effect van cannabis is desastreus, we stellen vast dat dagelijks cannabisgebruik vaak al begint bij 12 jaar. Gevolg is dat psychoses veel vaker op nog jongere leeftijd voorkomen”.
Een reportage van Pascal Seynhaeve.
Interessante links die we u nog graag meegeven in verband met vroegdetectie zijn vroegdetectie.be en flippen.be. Voor familieleden met vragen verwijzen we graag door naar de website van Similes.
154 reacties ↓
1 Kristof // 04-01-2010 om 14:14
Ik heb zelf verschillende psychotische fasen doorgemaakt met een vijftal opnamen in totaal. De psychoticus wordt vaak abrupt in zijn innerlijke wereld met zijn symboliek van het onbewuste geworpen. Ik heb veel steun gehad aan de antroposofische aanpak rond mentale ziekten. Ik ben zelf mijn innerlijke wereld beginnen bestuderen middels theosofie en alchemie, ondersteund door de wijze raadgevingen in het werk van dokter Carl Jung en John Weir Perry en ben daar een heel pak wijzer en sterker uitgekomen. Ik raad het alle hulpverleners aan om een zicht te krijgen op de innnerlijke wereld van de mens om zo de taal van het onbewuste beter te leren begrijpen die bij de psychoticus op een bijna agressieve manier plots tot uiting komt.
2 K.B. // 22-12-2009 om 14:32
Interessante reportage, echter wel jammer dat men de indruk wekt dat het Syndroom van Asperger gelinkt is aan psychoses, dit is zeker niet juist!
Eén van de DSM IV criteria is net dat er niet voldaan is aan de criteria voor een andere pervasieve ontwikkelingsstoornis of schizofrenie…
http://nl.wikipedia.org/wiki/Syndroom_va…
http://www.tonyattwood.com.au/index.php?…
3 Veerle // 18-12-2009 om 20:55
Dank aan de mensen voor hun zeer oprechte en aangrijpende getuigenissen
dank aan de programmamakers om dit taboethema zo sereen weer te geven
dank aan de begeleiders voor zo veel begrip!
En zeer veel sterkte aan zij die er dagelijks mee geconfronteerd worden!
4 johan jacquemin // 09-12-2009 om 15:34
ben op zoek naar deze reportage voor gebruik op school met de leerlingen, als je deze hebt opgenomen of je weet hoe ik ze kan vinden (niet op ooit gemist te zien), neem aub contact met mij.
johan
5 Linda Rosseel // 06-12-2009 om 12:44
Mocht iemand deze uitzending hebben opgenomen en (tegen betaling) aan mij willen doorsturen, zou ik zeer dankbaar zijn.
6 veerle // 01-12-2009 om 23:05
zeer aangrijpende reportage. hopelijk draagt het bij tot een beter begrip en ondersteuning voor patiënten en ook familie in onze maatschappij.
7 Anja // 30-11-2009 om 20:45
Ik ben 37 jaar, ik heb een dochter van 10 jaar. Toen ik 29 was, waren er problemen met mijn man op sexueel gebied, de bouw van ons huis liep niet op wieltjes én per slot van rekening kreeg ik gevoelens voor een man op het werk. Door al die problemen, kreeg ik psychoses. Mijn ouders kenden dit niet, maar omdat ik anders dan anders was, waarschuwden zij de huisarts en mijn ma bracht me naar het ziekenhuis, via spoed. Maar wat is nu anders dan anders? Ik luisterde naar de radio en dacht dat ze me signalen gaven wat ik moest doen; ik was enorm boos op mijn ouders; ik dacht dat de kabouters s’nachts mijn was gingen komen doen en liet alles in de wasmand liggen; ik bestelde, op mijn eentje, bij een lokale garagist een auto van een héél hoog bedrag en terwijl ik daar zat te praten met die man zag ik een foto met moto. Ik vroeg aan de garagist of hij me die moto niet wou verkopen omdat mijn man graag een moto had.
De garagist heeft toen naar mijn ouders gebeld dat er iets niet goed met me was.
Ik heb toen 7 weken in het ziekenhuis verbleven. En eigenlijk waren het één van de gelukkigste weken dat ik meemaakte. Want ik had er vrienden. Ik ben vroeger een verlegen iemand geweest én had niet zoveel vrienden. Op de afdeling psychiatrie begrepen de mensen elkaar. Ik kon er op veel steun rekenen. Toen ik uit het ziekenhuis werd ontslagen, waren er weer de problemen van thuis. Man, woning, verliefdheid. Mijn man en ik besloten te scheiden. De dochter bleef bij mij, om de 14 dagen het weekend bij haar pa. Onze winddichte woning werd verkocht. Na 1 maand ging ik opnieuw werken (met trein naar Brussel). Té vroeg, zo bleek achteraf. Want ik had niet het gevoel dat ik al goed was. Na 4 maanden hebben ze me ontslagen, omdat ik niet voldoende presteerde. De persoon, waar ik gevoelens voor had, had geen gevoelens voor mij. Langzaam aan sukkelde ik in een put. In 2002: 14 dagen psychiatrie. In 2003: 1 week psychiatrie. In 2004: 14 dagen psychiatrie. (Allen vrijwillige opnames) En daarbij kwam nog eens dat ik mijn heup had gebroken, omdat ik op iets schopte bij mijn ouders. In 2005 opende ik café samen met gewone vriend, maar dat duurde niet lang. Gevolg: schulden. En ik ging in budgetbegeleiding. In 2006 zat ik in een diepe depressie. Waar ik maar niet uitgeraakte. En ik besloot de pillen, die ik nam voor de psychose, niet meer te nemen. Anti-depressiva nam ik niet. Ik heb het 9 maanden uitgehouden zonder medicatie maar toen herviel ik. Terug een psychose. Ik had toen het gevoel alsof ik de hele wereld aankon. Gedwongen opname in 2007. Opnieuw 7 weken op de afdeling psychiatrie. Elke keer ik na elke opname terug thuis was, nam ik terug de zorg over voor de dochter.Het heeft mij veel moeite gekost maar wij zijn er toch geraakt. Ik ben nu al 2,5 jaar stabiel. Ik ga nu, sedert 1 maand, 3 dagen per week werken. En ik heb ook een vriend, sedert 2 jaar. Ik ga nu om de 3 maanden bij de psychiater. En wat belangrijk is : IK NEEM DE MEDICATIE IN, ookal moet ik ze de rest van mijn leven nemen !!!
8 Lise // 28-11-2009 om 17:32
Mooie reportage. Alleen vind ik het ontzettend jammer dat men beide partijen niet heeft gehoord wat betreft de behandeling in Sint-Lucia in Sint-Niklaas. Uit bronnen heb ik vernomen dat die mensen zich daar hebben ingezet om de persoon in kwestie een goede behandeling te geven. Mocht dat niet zo zijn, dan moet er inderdaad iets aan gedaan worden. Maar op die manier stoot men tegen de borst van de mensen die zich dag in dag uit inzetten voor goede daden. Als journalist moet je toch naar de twee partijen luisteren? Het stuk van Dirk De Wachter zou ook verknipt zijn tussen de verschillende delen, waardoor het lijkt alsof hij de situatie in Sint-Lucia zelf ondersteunt. Dat is jammer. Als afgestudeerde in de journalistiek heb ik geleerd om aan woord-wederwoord te doen en om alles zo objectief mogelijk weer te geven.
Toch een mooie reportage.
9 Dieter // 28-11-2009 om 09:57
pFFF superaangrijpend Joeri die in het reportage zijn verhaal doet en patiënt is
was een goeie vriend van mij waar we hier alemaal in ons klein dorpje zijn mee opgegroeid ik wist niet eens da hij in dat ziekenhuis verbleef als ge dan ne goeie maat van vroeger zijn verhaal ziet op tv is best wel shokernd ik hoop voor hem dat alles goed komt met hem…!!!!!
twas ne goeie gast!!!
10 roger // 27-11-2009 om 00:50
proficiat met jullie programma, en julie goede uitleg,proficiat voor de getuigenis,
11 G.N. // 26-11-2009 om 14:26
Allereerst wil ik de makers van Panorama bedanken ! Voor deze gedurfde,waarheidsgetrouwe opgebouwde reportage over psychose.
Onze zoon van 20 heeft waarschijnlijk Borderline,niet dat we dat met zekerheid weten,want de psyhiater waar onze zoon( nu toch bijna 3 jaar )in behandeling is /was,heeft ons op geen enkele moment te woord gestaan,niet persoonlijk ,niet per telefoon,zelfs niet als onze zoon er ZELF uitdrukkelijk om vroeg,het enige wat we als ouder wel mochten doen , om de 3 weken zijn honoranium betalen van 64 euro en bij de appotheek de nodige medicatie ophalen. Via allerlei kanalen zijn we dan maar zelf een zoektocht begonnen via,boeken , internet etc.
Onze zoon komt zoals ze zo vaak zeggen‡uit een warm nest‡wie ons opervlakkig kent zo kunnen denken,goh wat hebben die mensen het toch goed,huisje boompje tuintje,dit alles overgoten in mooie woonwijk alles hebben om gelukkig te zijn.Wat we in “normale‡omstandigheden ook zouden zijn.
Maar ja,zoals meestal het geval is ,schijn bedriegt ,wie ons echt kent ,weet wat een verdriet er zich afspeelt achter deze facade,zoals Prof.Dr De Wachter goed verwoorde in de reportage,achter de luiken en muren van huizen spelen de werkelijke menselijke drama’s zich af .Heb onlangs een lezing van Dr De Wachter mogen aanhoren en moet zeggen een wijze man met een duidelijke visie aangaande psychiatrische patienten en hun familie,daar kan nog menig psychiater een voorbeeld aan nemen.
Onze zoon is nu een zestal weken geleden voor de eerste keer vrijwillig opgenomen in een psychiatrische ziekenhuis hij verblijft daar nog steeds.Ze hebben daar een redelijk open beleid, maar om nu te zeggen dat ze ons wekelijks te woord staan is veel gezegd,je moet zelf het iniatief nemen,want anders blijf je ook daar in de kou staan.
Psychose als je het voor de eerste keer hoort en aanschouwt denkt ge inderdaad zoals de mama van Carl zegt , wat gebeurt er hier ??! je begrijpt als ouder niet wat je kind op dat moment zegt doormaakt en vanwaar het komt.
Dat weten we trouwens nog steeds niet,drug gebruik(te) hij niet . Waarschijnlijk behoort onze zoon zoals de Dr De Wachter aangaf ,bij de emotionele zwakkere uit de maatschapij, hij legde enorm veel druk op zichzelf,om te presteren op school op de arbeidsmarkt ,om zo mee te kunnen draaien in deze keiharde maatschappij,ondanks zijn allom tegen woordige inzet(die hij ondanks alles nog steeds heeft)lukt hem dit niet en kon hij de stress van het‡ te “maken en falen niet meer aan ,het aanvaardings procces zal nog iets van lange duur zijn.
Hij zal het hoe dan ook niet gemakelijk krijgen in zijn verdere leven,gelukkig dat hij ons en zijn jongere broer nog heeft om op terug te vallen,maar eerlijkheids halve voeg ik er meteen aan toe ,dat het ook voor ons nog een hele zware opgave en beproeving zal worden,want met een psychiatrische patient samen wonen en leven is geen gemakelijk gegeven , dat is dan op z’n minst gezegd ,nog zacht uitgedrukt. Maar het is en blijft u kind,waar ge alles voor zou doen…
Tot slot wil ik de families bedanken die meegewerkt hebben aan deze beklijvende en ozo herkenbare reportage van Panorama.Dankzij jullie komt er hopelijk nog meer openheid rond het taboe van verschilende Psychiatrische ziekte beelden,waaronder Borderline.Alvast dank hiervoor !
Nog even meegeven,Similes en KOPP (verenigingen die families steunen ) doen fantastisch werk ! Gelukkig kan je toch nog ergens terecht waar geluisterd word naar ons verhaal.
12 nadine // 26-11-2009 om 07:34
na lang twijfelen reageer ik nu toch op het programma! het was gewoon fantastisch, mijn vriend leeft al van 1995 met psyhoses maar voor de buitenwereld hier is dit taboe, de stemmen zijn momenteel onder controle met de medicatie haldol ! ik stond er helemaal alleen voor en kon enkel maar mijn verhaal kwijt bij huisdokter en psychologen tot er mij iemand van de RVA gent doorverwees om eens contact te zoeken met similes en wat ik daar allemaal heb geleerd heeft mij op goede weg gezet! Het is zeer moedig van de familie en van de patienten zelf om er te kunnen over praten wat ik trouwens niet kan enkel en alleen tegen mensen die ik echt vertrouw! ik hoop uit de grond van mijn hart dat iedereen beseft dat het bij hen of bij familie of vrienden ook kan gebeuren en dat ze er beter kunnen over praten dan ik want ik heb enkel mijn kinderen ( 18j en 11 j) de huisdokter de psycholoog en mensen van similes waar ik mijn verhaal aan kwijt kan ! ik hoop nu na deze uitzending dat de ogen en de oren van de maatschappij zijn open gegaan. Bedankt voor de mooie reportage uit te zenden en te weten dat er nog vele mensen in deze situatie zitten !
chapeau
n.d.w
13 A.G. // 26-11-2009 om 04:13
Canabis is niet schadelijk als men het met maten gebruikt; net zoals andere dingen. Er moet gewoon een controle komen op de substanties. Dit met de doelstelling voor ogen kwaliteitsvolle cannabis op de markt te brengen.
Er zijn mensen die cannabis gebruiken in combinatie met andere legale en illegale drugs en/ of medicatie. Ether bijvoobeeld. IK ben radicaal tegen harddrugs en alcohol. Als het van mij afhing zou ik deze twee verbieden. Ook het illegaal benutten van medicatie. Alcohol wordt in onze samenleving vaak verheerlijkt door politici: openlijk zeggen ze dat ze twee pinten per dag drinken en als er een feestje is drinken ze meer. Doch van alcohol kan men stemmingsstoornissen, angststoornissen, seksuele disfuncties, slaapstoornissen, PSYCHOTISCHE STOORNISSEN, delirium, dementie en amnestische stoornissen krijgen. Evenzo kunnen sommige medicamenten en cafeïne naadeel berokkenen. En mensen die wonen in een repressief regime kunnen angststoornissen krijgen.
Ik heb een ontwrichting gehad van mijn nekwervels. Ik zat vol met spasmen, contracties. En ik moet u zeggen dat het een zalig ontspannend gevoel gaf om deze gevoelens, … niet te hebben. Want ik werd er gek van. Natuurlijk zijn er verschillende soorten cannabis. Het ene is al wat beter dan het andere.
Verder probeert men ook jongeren en ouderen te stigmatiseren in deze samenleving als ze cannabis roken. Dit is voornamelijk geïnspireerd door rechtse mensen die iets hebben tegen het gedachtengoed van mensen die naar reggae luisteren. Veel reggae zangers werden in Jamaica vermoord, omdat ze protestliedjes zongen. Ik weet het wel dat men hier niemand om het leven zal brengen, maar men ageert wel tegen cannabisgebruikers die dat soort gedachtengoed hebben. Men tracht deze mensen te stigmatiseren.
In sommige milieus wordt er hard gereageerd als men hier weet van heeft.
Er zijn veel mensen die beweren dat ze niet verslaafd zijn aan canabis. Enkelen beweren dat dat wel zo is. Maar dat zijn maar enkelen die evenzo andere dingen benutte. Natuurlijk wordt men dan gek in sommige gevallen.
En verder is het natuurlijk meer dan een iets dat bepaald hoe een mens is. We hebben de nativistische, naturalistische invloeden, de sociologische en de personalistische invloeden. Naar mijn mening is het naïef te beweren dat het maar één iets is hoe een mens zal zijn.
Ik vond het wel een goede rapportage, maar men mag ook wel eens een uitzending maken over de negatieve psychische bevolgen van stigmatisering. IK HOOP DAT IK ANONIEM MAG BLIJVEN, OPDAT ER EEN EERLIJK EN OPRECHT DEBAT ZOU KUNNEN plaatsvinden.
14 Danny // 26-11-2009 om 01:16
heel intresant weer gegeven van psychose ,zeer aangrijpend ,het beeld dat jullie geven is zeer herkenbaar,voor mijn familie,mexico.
15 nicole // 26-11-2009 om 01:04
zeer goede uitleg,op rustige manier ,en voor mijn broer bravo ,hij kwam zeer goed over, usa.
16 Sophie // 25-11-2009 om 15:25
een reportage die alle mensen zouden moeten bekijkekn die met de ziekte te maken krijgen …
ikzelf ben 22 jaar en al 2enhalf jaar samen met een parnoïde shizofreen. op 17 juli dit jaar zijn we getrouwd, op 17 juni dit jaar is deze diagnose gesteld geweest door een psychose die maar niet stopte. Het laatste jaar is de hel geweest en ik ben nu depressief. Is een normaal leven mogelijk voor mijn man en ik? kunnen we gewoon een huisje kopen en kindjes krijgen en samen gelukkig leven?
de onzekerheid maakt me kapot, net zoals de onzekerheid of hij ooit zal stoppen met hervallen in zijn drugsgebruik.
Ik weet het allemaal niet meer. Als iemand me raad kan geven of ervaringen wil delen mag je me mailen. softebanana at telenet.be
17 gelaude ilse // 25-11-2009 om 10:28
Wordt dit nog eens uitgezonden? Kan ik op een andere manier deze uitzending nog eens bekijken? Heb geen digi-box. K heb t jammerlijk gemist.
@ Ilse: volgens mij werkt deze link (heb het net getest), mod.: Panorama 22/11 - Carl heefd dit niet gewild
18 Tassent Liliane // 25-11-2009 om 04:40
Van harte dank u en proficiat voor de aandacht dat eindelijk!!! eens mensen met een psychische ziekte en ook hun familieleden hebben gekregen. de grote taboe hierrond is eindelijk doorbroken. Mijn einige dochter (38j.) lijdt al meer dan 10 jaar aan borderline ? of schizofrenie? (who knows) . De lijdensweg voor haar, voor mij, maar ook voor haar inmiddels negenjarig zoontje (dat door mij wordt opgevoed) is soms onbeschrijflijk!
Niet alleen mijn dochter haar ziek zijn maakt mij kapot, maar erger nog… de onmacht en de manier waarop in de meeste psychiatrische instellingen met de patieënten wordt omgegaan. Ook is er meestal geen contact met en geen overleg met de naaste familie. Men houdt deze liever op een veilige afstand. Patiënten en hun familie zijn vaak onbelangrijk voor de dokter, enkel zijn geldbeugel is belangrijk. Gelukkig maar zijn er uitzonderingen. Mijn dochter is opgenomen geweest gedurende deze laatste 10 jaar in verscheidene instelllingen.Pas sinds vorig jaar wordt zij behandeld door een dokter voor wie mensen (ook patiënten en hun familie belangrijk zijn) . Dank u wel dokter. Mijn dochter gaat namelijk vandaag met ontslag met de nodige begeleiding.
Kom op tegen kanker, prima hoor. Maar voor wanneer…? Kom op tegen psychische ziektes, die OOO!!!! zo ondragelijk en oneindig zijn, want genezen kan niet meer!!!
19 Chris Lauwers // 24-11-2009 om 23:02
Ik vond de uitzending van Panorama over psychoses zeer aangrijpend en mooi (!) en sereen gebracht. Dit is de hel…Ik ken een aantal mensen - bij wie ik sterk betrokken was of ben - en weet dat dit een van de ergste ziektes is die een mens kan overkomen. Helaas is het nog héél ver van hun bed voor veel mensen, die er maar op los over oordelen. Met onwetende, kwetsende vooroordelen
Aan allen die met psychoses te kampen hebben en ook hun familieleden, wens ik heel veel sterkte toe!!!
20 Els // 24-11-2009 om 16:12
Aan de makers, de getuigen, Katrien, proficiat! Ik zat zondag met de dvd-recorder klaar om deze reportage van zeer dichtbij te beleven. Vrienden en familie op de hoogte gebracht. Een doorbraak in het taboe rond psychose, wat de ziekte nog erger maakt dan ze sowieso al is. Uitermate fantastisch, een mooie stap naar minder taboe! Eén ding bleek uit de reacties van mijn omgeving te ontbreken, een duidelijke definitie van wat een psychose nu eigenlijk exact is. Desalniettemin…puik werk en nen dikke merci!
21 A.D. // 24-11-2009 om 13:52
Een zeer oprecht dankwoord aan de makers van de reportage “Psychose‡ van afgelopen zondag. Een zeer zwaar onderwerp maar op zo’n mooie en waardige manier gebracht, chapeau! Het onderwerp op zich stigmatiseert al voldoende, ook wij als ouders hebben dat meermaals aan den lijve ondervonden. Alles in de reportage was zo herkenbaar. Ik heb de uitzending samen met mijn zoon bekeken.Mijn dank gaat ook uit naar SIMILES, een vereniging waar we reeds jaren lid van zijn en die mensen doen ongelooflijk goed werk want zonder hen zou het nog veel moeilijker zijn.
Ik hoop echt dat psychische ziekte eindelijk eens uit die taboesfeer geraakt maar dat zal wel ijdele hoop zijn zeker?
Ik wens iedereen die ermee te maken krijgt zeer veel sterkte toe en een goede raad aan de familie: wat er ook gebeurt laat je kind niet vallen want zij vragen er ook niet om en als er even een betere periode komt krijg je inderdaad dankbaarheid terug.
22 sdb // 24-11-2009 om 13:36
Mijn man is opgenomen in Sleidinge en ik word helemaal niet betrokken, heb al ettelijke keren gevraagd om ook mij te betrekken en info te krijgen maar helaas niets…
het gaat hier wel over een depressie en niet over een psychose , of toch voor zover ik weet…
23 Ria Berkvens // 24-11-2009 om 11:59
Een vriendin stuurde eens sms met de melding dat Panorama van zondag over psychoses ging. Ik was haar dankbaar voor die sms want het was een uitstekende reportage. Het gaf een juist beeld van de problematiek waar patiënten en familie mee geconfronteerd worden. Ik zoek al jaren naar een verklaring voor het rare gedrag van mijn dochter, 26 jaar. Ik heb heel wat instanties, dokters… om hulp gevraagd maar kreeg enkel meer onzekerheid. Tot ze vorig jaar werd opgenomen in Tweelink, afdeling dubbeldiagnose in Duffel. We werden daar zeer goed opgevangen en ze heeft daar heel wat hulp en de juiste begeleiding gekregen. Ondertussen verblijft ze in de afdeling voor resocialisatie en staat ze op een wachtlijst voor beschut wonen. Voor haar en voor ons de beste oplossing.
Net zoals de ouders in de reportage zorg ik ervoor dat ik er ben voor haar.
Proficiat aan de medewerkers van de reportage.
mvg,
R.B.
24 Isabelle L. // 24-11-2009 om 11:16
Zeer goede en confronterende reportage! Mijn broer leefde reeds 15 jaar geïsoleerd in zijn kamer thuis bij mijn ouders zonder ooit de diagnose gekregen te hebben van psychose, waar hij uiteindelijk al die jaren aan leed. Wel dacht zijn psychiater dat hij aan MPS en Borderline leed wat dus helemaal niet juist was! Daar er beroepsgeheim bestaat hebben mijn ouders ook nooit enige uitleg gekregen en dus ook nooit hun verhaal kunnen vertellen waardoor de situatie alleen maar verergerde en de rest van de familie hopeloos in de kou stond. Zoveel jaren met hopeloze vooruitzichten. Elk punt dat de psychiater uit de reportage vertelde was zo herkenbaar voor ons. De littekens die mijn broer maar ook onze ouders hebben opgelopen tijdens deze zeer moeilijke periode zijn groot maar wij hopen en geloven er nu in dat er dus wel werkelijk hulp bestaat in deze gevallen en we niet de enigen zijn die dit meemaken.
En cannabisgebruik maakt de situatie inderdaad alleen maar erger.
Bedankt aan de Panorama-makers voor de steeds boeiende en leerrijke reportages!
25 C.K. // 24-11-2009 om 11:12
Ik heb de reportage met zorg bekeken en herken mezelf en de weg die ik heb afgelegd. We leven in een samenleving die heel veel eisen stelt aan het individu en de druk die hieruit voortkomt leidt soms tot druggebruik, psychoses, … Ikzelf heb besloten dat ik het ‘anders’ wil, uit overlevingsdrang… ik heb me bekeerd tot de islam, bid 5 keer per dag (meditatie), scherm me af van teveel impulsen, geen verdovende middelen of alcohol, en ik begin nu weer te functioneren. Godzijdank. Alleen jammer dat mensen minachtend reageren.. Ze moesten eens weten hoeveel leed je draagt als je psychotisch bent, en hoeveel mensen nà mij door de eisen van de maatschappij nog psychotisch zullen worden. Islam is nog niet zo’n dom idee, het is een levenskunst die harmonie en rust brengt. Hopelijk nu ook snel aan het werk, en dan kan ik ook bijdragen aan de maatschappij. Of zag die me liever als psychotisch, beetje gek en lekker vlaams? Ach…
26 H.G. // 24-11-2009 om 10:57
Mijn zus en moeder lijden aan schizofrenie.
De documentaire bracht heel wat emoties bij me naar boven. Heel veel verdriet. Het is erg moeilijk om met deze problematiek te moeten leven in onze samenleving. Ik werk bij de politie, mijn achtergrond zorgde reeds voor heel veel confrontaties op mijn werk. Zowel op het werkveld als met mijn collega’s. Ik ervaar veel emoties die soms moeilijk met anderen te delen zijn. Voortdurend is het zoeken naar evenwicht en rust want schizofrenie gaat nooit meer weg en telkens er een psychotische opstoot is brengt dit veel uit het verleden terug naar boven.
Ik heb veel respect voor de mensen die de moed hadden om aan deze reportage mee te werken! Het is niet evident om dergelijke ervaringen met iedereen te delen. Voornamelijk voor de patiënten zelf.
27 D.Eric // 24-11-2009 om 10:30
Prachtige reportage met uitleg over keiharde behandelmethoden, die niet voor iedereen zouden moeten gelden. Bij het tonen van de beelden kreeg ik kippevel. Niet iedereen is agressief. Na 4 opnames had ik voor mezelf uitgemaakt dat ik 3 stappen tegelijk zou achteruit doen. Van mijn echtgenote maakte ik een vaste vriendin, van mijn werk mijn hobby en in de sport geen competitie meer. Mijn ingreep kwam mijn gezondheid ten goede. Mijn vijfde opname ( deze maal in Beernem ) was een juiste keuze. Ik ben meermaals door een hel gegaan, ondanks allerlei medicatie. Pillen, praten, sport en hobby hebben mij er bovenop geholpen. Ik heb mijn leven heringericht door een kubus te bouwen met evenwicht tussen ( vrijwilligers ) werk, huisgezin en hobby. Om alles beter te aanvaarden had ik volgende slogans bedacht: *laat je dromen vallen* *draag je ideaal hoger* en *god is nu mijn manager*. Ik ben klein herbegonnen en momenteel ben ik al één jaar stabiel, zonder medicatie. Ik droom nu weer van een mooie toekomst. Ik vind het altijd spijtig dat in reportages altijd negatieve getuigenissen aan bod komen. Ik heb nu als *nachtegaalkinesist* een *bewegingswerkmodel* samengesteld met 18 ( mijn stokpaardje ) bewegingen op de grootte van een bankkaart. Ik hoop, met de steun van lotgenoten, een vrijwilligersactie te starten met als slogan *bewust beter bewegen*. In een volgende reportage, zou ik ook eens aan bod willen komen om eens mijn levenswerk voor te stellen dat ik in de 18 voorbije “bange‡ jaren heb samengesteld. Mijn nadeel heeft ook een voordeel opgeleverd. Achteraf bekeken zou ik de maatschappij toch nog een dienst kunnen bewijzen. Ik hoop op een positieve reactie.
28 Elke // 24-11-2009 om 09:46
Een pluim voor de Panorama- ploeg. Het was een serene, goed geïnformeerde en vooral niet-sensationele uitzending. Als zus van Carl had ik op voorhand mijn twijfels over het feit dat mijn ouders hieraan wilden meewerken. Maar achteraf gezien ben ik eigenlijk blij met hun keuze. De problematiek van mensen met psychoses blijft voor de buitenwereld een groot vraagteken. Ik schrik er vooral van hoeveel mensen eigenlijk met deze problematiek te maken hebben. Dat toont toch zeker aan dat er nood is aan een oplossing. Enkel mensen die er werkelijk mee geconfronteerd worden weten hoe het is (dat zie je trouwens ook aan de reacties op dit forum). Met deze uitzending hoop ik dat mensen die voordien snel een oordeel velden over mensen met psychoses, eerst even nadenken vooraleer hun oordeel te vellen. Mijn broer had het grote geluk dat hij een sterk gezin achter hem staan had, die hem altijd opving als het nodig was en hem steeds met liefde heeft omringd. Mensen die niet kunnen terugvallen op familie staan in de kou. Want zoals de mama van Katrien ook zei: ‘in de psychiatrie moet je alles zelf vragen of er gebeurt niks’.
Eén puntje dat ik gemist heb n de uitzending: mensen die willen geholpen worden, kunnen zeker terecht bij bekwame begeleiders en therapeuten. Het zijn vooral de mensen die niet inzien dat er iets scheelt met hen, die niet geholpen kunnen worden, want bijna alle behandelingen zijn op vrijwillige basis. Wil de persoon in kwestie niet mee, dan is er ook geen behandeling. En daar zit het probleem vaak bij jongvolwassenen. Ik hoop dat dit een aanzet is om het taboe verder te doorbreken. Voor Carl is het spijtig genoeg te laat, maar er zijn nog zoveel andere mensen die er wel baat bij hebben dat dit gebeurt.
29 Benoît Vandenbroucke // 23-11-2009 om 23:47
Het voelt wat vreemd aan om zoveel reacties te lezen over een problematiek waarin je je jarenlang geïsoleerd voelt.
Ik wil mijn bewondering en dank uitdrukken voor iedereen die aan het programma meegewerkt heeft.
30 V. L. J. // 23-11-2009 om 23:31
Knappe reportage!!
Ook heel goed dat de “ontoegankelijkheid‡ van de psychiatrie voor familieleden van mensen met een psychose eens aangekaart werd. Dat was ook mijn ervaring, toen ik er in mijn familie mee geconfronteerd werd.
Wat ik miste in de reportage: een andere “trigger‡ voor een psychose, naast degene die aan bod kwamen in de reportage: het feit van nachten niet geslapen te hebben. Ik heb in mijn familie en ook in mijn kennissenkring meegemaakt dat mensen hier psychotisch van werden.
31 jan // 23-11-2009 om 22:48
Jammer dat niet meer mensen durven reageren die gebaat zijn bij cannabisgebruik. Ik heb ook in sleidinge gezeten wegens depressie met psychose en ik heb geen psychoses als ik cannabis gebruik. Toch merkwaardig, hé? Ik ben ook in veel instellingen mishandeld geweest, oa. gedwongen opmames enzo en dan ben je een vogel voor de kat. Je hebt geen spreek want je bent “geestesziek‡. In sleidinge heeft mijn mij wel steeds heel correct behandeld, dus ga ik daar terug als ik in de toekomst met geestelijke problemen zou te kampen krijgen. Jammer dat mijn daar nu zo tegenover cannabis staat. Cannabis is inderdaad niet gezond, maar sommige mensen hebben er toch baar bij. Dat je naar Nederland moet of illegale circuits moet opzoeken om aan die plant te komen is ronduit belachelijk. Iemand als ik zou daar in de apotheek of supermarkt moeten kunnen achtergaan. Zo kan er ook een kwaliteitscontrole zijn. Niet alle cannabis is trouwens zo sterk. Net zoals er pintjes en sterke drank bestaan, zo bestaan er ook honderden soorten cannabis. Ik ben iemand met een diploma hoger niet- universitair onderwijs en heb een goede job die ik overigens goed doe. Eigenlijk zou de ziekenkas mij mijn cannabis moeten vergoeden ipv de nog veel duurdere antipsychotica waarvan men zelf niet weet hoe ze juist werken en wat de langetermijneffekten zijn. In de Knack is zelfs een artikel verschenen waarin gesteld wordt dat de grote farmaceutische firma’s op zijn minst schuldig zijn aan het niet vrijgeven van de rapporten ivm met antipsychotica en antidepressiva. Ik zou nog uren kunnen verderschrijven over deze onderwerpen, psychiatrie, psychosen, cannabis maar ik ga het hierbij laten. Toch nog steeds respekt voor dr. Versrtrynge, het is een psychiater die zich volgens mij 100% inzet voor haar patiënten.
32 W V // 23-11-2009 om 21:19
beste panorama
eerst en vooral wil ik jullie feliciteren
met uw aflevering over psychose.
zeer realisties en geloofwaardig.ik ben
er zeer door getroffen .door degetuigenis
van de ouders van carl die blijk gaven van ongelooflijke liefde voor hun zoon en zeker toen de jongen na zijn woede
aanval moeder vroeg wat er allemaal gebeurde .hij heeft niet geweten wat hij aangericht heeft door zijn ziekte die zeer exstreem was .
ik ben ook een psichosepatient niet zo exstreem als carl ik heb ook heel mijn leven afgezien en moeten vechten voor een menswaardig bestaan.
ik was vijftien jaar toen mijn ouders en onze huisdokter besloten om mij te latenopnemen in het psichiatries ziekenhuis in sleidinge .
na zeer ouderwetse metoden waaronder
elctroshocs ben ik na drie maanden genezen verklaart .
nu ik in pensioen ben heb ik nog altijd een minderwaardigheidscomplex .
je krijgt een stempel opgedrukt gek te zijn ook al is dat niet zo er zijn momenten dat je verwart bent en je niet ofmoeilijk kan concentrerenmaar daarom ben je niet gek er zijn dan ook veel mensen die uit onwetendheid je bekijken als minderwaardig .
ik zou dan ook graag hebben dat er meer openheid zou gegeven worden in de media en in de pers het is nog altijd een groot taboe .
een lichamelijke ziekte is erg een psichise ziekte is zoveel erger omdat het je menselijke waardigheid ondermijnd .
als laatste citeer ik de psichiater een psichose is de ergste ziekte die een mens kan overkomen wat ik volmondig beaam.
ik ga nu besluiten en hoop nogmaals dat er meer aandacht en openheidaan deze onmenswaardige ziektezal besteed worden .
ps .ik wil mijn vrouw bedanken
omdat ze ondanks mijn ziekte
begrip getoond heeft ook al was
het soms heel moeilijk.
33 M.M. // 23-11-2009 om 21:13
als zus van een psychotische patient dewelke al meer dan 20 jaar aan ’shizofrenie’ lijdt, wil ik absoluut Canvas en de programmamakers van Panorama feliciteren. Zéér realistisch en beklijvende reportage. Tot tranen toe bewogen, niet door een ‘film’ maar door de harde realiteit. Eindelijk eens een begin van het doorbreken van het grote taboe dat rust op psychische aandoeningen. Er zou zeker meer begrip moeten komen voor deze problematiek, één op 100 is toch de moeite voor inzet op dit vlak. Mijn zus kreeg haar eerste psychose toen ze 18 was, nu meer dan 20 jaar geleden. Zeer moeilijke tijden voor haar én alle gezinsleden (ouders, broer en zus). Ze is nu ‘beter’ dankzij medicatie en diverse begeleidingen. Helaas zijn wij - familiededen - jaren in de kou blijven staan, het was nog absolute taboe en van de groep ’similes’ hadden wij nog nooit gehoord. We bevonden ons ook nog niet in het internet tijdperk… De psychiaters die haar behandelden spraken ook nooit met ons, de gezinsleden die erg veel leden, onvoorstelbaar. Proficiat ook aan de waarheden en prachtige uitspraken van psychiater De Wachter (nagels op de kop!). Hopelijk mag deze reportage een begin zijn van het doorbreken van het taboe zodat vanaf nu en in de toekomst patienten en familieleden niet zo in de kou hoeven te blijven staan. Ze lijden al genoeg! Hier dienen absoluut budgetten voor vrijgemaakt te worden. (Hier zou wat meer aandacht naartoe moeten gaan ipv naar bijv. esthetische chirurgie en dergelijke…) Dit is pure NOOD.
Hartelijk dank voor deze prachtige waarheidsgetrouwe reportage. Het geeft mij een beetje hoop voor de toekomst.
34 A.J. // 23-11-2009 om 20:44
Ondanks duizenden psychotische jongeren, het zinloze geweld, overvolle psychiatrische instellingen en talrijke noodkreten van artsen heeft de regering en de media de gevaren van cannabis jarenlang geminimaliseerd. Want, hoe bestrijd je iets waar sommige politici hun bekendheid aan te danken hebben en uit eigenbelang oogluikend wordt toegestaan?
35 D. Eric // 23-11-2009 om 20:11
De reportage was heel sprekend, maar een psychose kan ook positieve gevolgen hebben. In november 91 begon ik sportieve hersenkronkels te krijgen door alles zoveel mogelijk te herleiden tot 18 letter en/of cijferbegrippen. Later was ik onnavolgbaar op dat vlak. Bij mijn vierde gedwongen opname in 96, daags voor de Witte Mars, heb ik in volle crisis besloten zelf 3 stappen tegelijk achteruit te zetten. Mijn echtgenote werd mijn vaste vriendin, mijn werk mijn hobby en in de sport geen competitie meer. Deze beslissing bleek later de juiste beslissing voor mijn gezondheid. In 97 volgde een andere behandelingsmethode ( in Beernem ) die voor mij heel interessant was. Op een binnenplein schreef ik in grote letters *elegante schoonheid*, zonder op te meten, over de volledige breedte, *perfectie nastreven* heet dat. Nu achttien jaar later ben ik stabiel, sinds 1 jaar zonder medicatie. Ik ben in totaal
1 jaar opgenomen geweest. Ik heb mijn leven een nieuwe structuur gegeven en tracht evenwicht te vinden in *werk, huisgezin, hobby* en dit lukt me. Als kinesist had ik ervaring op het vlak van therapie en dat heeft me enorm geholpen. Als *nachtegaalkinesist* heb ik 18 bewegingen, kort samengevat op de grootte van een bankkaart, voor het nageslacht opgeschreven. Het *aanvaardingsproces* van mijn ziekte heb ik door 3 slagzinnen draaglijker gemaakt: *laat je dromen vallen* *draag je ideaal hoger* en *god is nu mijn manager*. Elke dag positief beginnen, hoe erg het lijden ook is, is de beste medicijn. Medicatie heeft altijd nevenwerkingen en heeft tot heden nog niemand totaal kunnen genezen van deze moeilijke ziekte. Pillen, praten, sport en hobby samen zijn aangewezen. Ik ben in die 18 jaar een paar keer door de hel gegaan, maar heb daaruit ook lessen getrokken voor de toekomst. Mijn leven herdoen hoeft niet, maar ik zou willen model staan voor de meeste lotgenoten die het moeilijk hebben. Met de reportageploeg zou ik willen in contact komen om hen mijn levenswerk te tonen dat ik in alle stilte heb samengesteld. Sinds kort droom ik weer van een *vrijwilligersactie* *bewust beter bewegen**3minuteneurogym657*
waar, in 18 bewegingen, iedereen wordt aanbevolen om *soepel sterk stabiel* te worden. Mijn betrachting is eens een positief beeld op te hangen van de psychiatrie en iedereen eens te laten zien dat dit realiteit kan zijn en geen fictie. Mijn voorstel luidt als volgt: iedere week 1 beweging bekend maken met als slogan *achttien weken later* *achttien jaar fitter*. Lichaam en geest worden getraind en de symbiose blijft voor altijd een mysterie. Ik hoop dan ook dat mijn droom weldra werkelijkheid wordt, dit als verrassing en dank voor mijn echtgenote, die nog altijd de klachten heeft overgehouden, vermeld in deze schitterende reportage. Wie mij daadwerkelijk wil helpen kan dit mailen naar nachtegaalkinesist at telenet.be
36 Fierens-Vos Ingrid // 23-11-2009 om 19:49
Prachtige reportage. Ook ons was gevraagd via similes om hieraan mee te werken. We zijn er niet op in gegaan omdat we ons niet zeker voelden en vooraf niet wisten hoe deze moeilijke problematiek in beeld zou worden gebracht. Maar achteraf gezien had het ook voor ons prima geweest.
Het is niet steeds agressie en onmogelijke situatie met politie, gerecht en dergelijke wat psychose met zich meebrengt. Dat had misschien wel wat meer mogen vermeld worden. Onze dochter is ziek sinds haar 14de . We herkenden veel in het verhaal van Katrien. De positieve symptonen van de ziekte zijn heel beangstigend. Maar de negatieve symptonen na een psychose zijn al even zwaar om mee te leren leven. Het verlies van je vroegere gezonde leven. Het moeizame revalideren en herkennen van symptonen. Het verwerken van wat niet meer kan en hier mee leren omgaan.
De bijwerkingen van de medicatie. Het zoeken naar de juiste medicatie. Het is allemaal een heel lange weg met veel obstakels. Ik denk dat er nog een hele reeks over dit onderwerp kan gemaakt worden. Als buitenstaander is het niet te vatten wat dit voor de patient en zijn naaste familie teweeg brengt. Reeds 8 jaar vechten wij tegen deze ziekte. Maar zoals in jullie programma werd vermeld er is hoop. Het revalideren gaat heel traag maar we zien verbetering en daar trekken we ons aan op. Maar dat maakt niet dat wij als ouders, broer en zus door een hel zijn gegaan de voorbije acht jaar. Bij onze dochter was er geen trauma, geen druggebruik. Wel haar overgevoeligheid heeft haar ziek gemaakt tijdens de moeilijke puberteitsjaren. Angst om groot te worden, niet kunnen filteren. Van alles en nog wat stress ondervinden. De druk op school, haar perfectionisme en onzekerheid, faalangst enz… Maar gelukkig hadden we een prima huisdokter, jeugdpsychiater … die ons doorverwezen. Weinige mensen begrijpen dit en daarom is het zo belangrijk dat dit eindelijk uit de taboesfeer wordt gehaald. Maak aub nog meer van zulke reportages want kanker, suikerziekte enz… zijn allemaal heel erg en iedereen beseft dit. Maar wat psychose met zich meebrengt daar zijn alleen negatieve berichtgevingen als agressie, druggebruik enz van bekend. Wat het eigenlijk is ????een groot vraagteken voor de meeste mensen. Spijtig genoeg zijn er dan ook nog velen die oordelen en veroordelen zonder te begrijpen en dat is heel pijnlijk voor familie en patienten. Daar kan zeker ook nog meer over gezegd worden. Hoog tijd om dit uit de taboesfeer te halen. En dat hebben jullie met deze reportage gedaan. Hopelijk krijgt dit nog een vervolg…
37 Johan // 23-11-2009 om 19:48
Hallo,
Mijn dank aan de makers en moedige mensen in de reportage. Het was een mooie goede reportage.
Want er heerst inderdaad nog een erge taboe over en grote onwetendheid bij de mensen en het is erg nodig dat mensen de werkelijkheid ervan leren kennen !
Want ik verzwijg het ook best die ziekte, zeker in bedrijfswereld (mijn arbeidsgeneesheer van mijn werk heeft dit zelf gezegd ! Hoewel het management en zeker het hoofd personeeldienst er moeite mee had met geheimzinnigheid wat ik nu juist had, ik heb moeten vechten voor mijn job) of ook tegen mensen/vrienden die je dan anders bezien en laten vallen, gewoon door taboe en de onwetendheid. En je hebt dan juist echte vrienden zo erg hard nodig, zelf heb je de kracht en zin niet om er ook achter te lopen en uit te leggen ook omdat je het zelf moet verwerken en leren verstaan en aanvaarden… maar je valt wel in eenzaamheid!! En vele verliezen hun job enz… er zijn mensen die echt alles verliezen….help die mensen toch voordat ze terug een psychose erdoor krijgen of doordat ze naar alcohol of drugs ofzoiets gaan omdat ze het niet meer aan kunnen, niet zien zitten, miserie, vele zorgen enz….het is niet alleen instelling en psychiaters, opvang…ook familie vrienden enzo kunnen ook het verschil maken, ik weet familie en vrienden hebben ook natuurlijk uitleg enz en hulp nodig om het te begrijpen!! En dat wordt zo goed als niet of slecht gedaan!! Er moeten meer organisaties voor komen, die organisatie waar ze in de reportage over gehad hebben, heb ik nog nooit van gehoord! ? Dus nog werk aan de winkel!
Want je moet echt knokken en veel leren begrijpen, om levenskracht en goed erg normaal leven te krijgen. Het vergt erg veel van je. Ik versta dat dit voor veel mensen ook erg moeilijk is en veel terug vallen of erg wordt enz…en er niet meer uitgeraken. Terwijl dit niet was geweest als er niet zo’n taboe en onwetendheid is bij de mensen. !! Waarom verliezen de mensen altijd vrienden hierdoor, het is een erge ziekte zoals kanker enz enkel sterf je er niet direct door, maar veelal indirect door zelfmoord, niet altijd door de pyschose zelf ook erna ! dit geeft toch aan hoe zwaar het verwerken wel niet is !!!
Terwijl via steun van vrienden (aandacht, vriendschap, bezorgheid, medeleven, begrip) en juiste zorg en opvang kan worden voorkomen !! Ik vind dat men dit ook op school moet onderrichten!! en ook grote acties/campagnes voor moet opzetten.
Mensen hebben er altijd een verkeerd beeld van en vermijden en hebben angst voor zulke mensen ! Wat onterecht is. Ook hier is er wel een schrikwekkend verhaal met agressie en messtekken.
Ook jammer dat er door de vele films, of tv-series, trillers, of horrors of als in het nieuws over psychotische mensen komt enzo is het altijd erg gewelddadig en soms moord enz, denkt men ook gauw dat het altijd gevaarlijk is met zo iemand contact te hebben. Geweld en met die messtekken enz, komt NIET VEEL VOOR, en het is ook een kort moment en een uitzondering en het heeft dan ook altijd al lang moeten broeien voor zoiets gebeurt!!! Hier is dus ook de schuld van weeral de MEDIA. Het is meestal terug getrokken, stil enz !! Je moet juist die mensen aan de praat krijgen en aandacht geven !! Zo merk je het juist zeer tijdig op en kan je helpen, natuurlijk als er ook niet zo’n taboe en onwetendheid is, want men weet dan niet wat te doen en ziet het niet ook omdat men het niet kent en verstaat en het MOEILIJK kan zijn om juist gehoord te worden en hulp te krijgen, de weg te vinden naar hulp.
Ook door het taboe en schrik om stempel zot te krijgen doordat je naar de psychiater gaat …staat men ook niet altijd zo open.
Gelukkig is hier een juistere reportage gemaakt, met wel jammer ook een gewelddadig geval, wat misschien weer teveel bij mensen nablijft…maar vind het nog een goede reportage en goed gebracht !
Het is ook heus niet altijd door drugs of alcohol of die had echt wel problemen of geen normaal gezinssituatie enz. en dat soms ook mensen denken och mij over komt het niet enz.. Het is 1/100 he dat het je kan overkomen !! Met drugs enz is de kans x3 !! En de verhouding neemt toe, vooral door onze maatschappij !!! Over 15 jaar mss 1/50 ?
Het is een erg groot aantal mensen en met zo’n hardnekkige taboe en grote onwetendheid is dit erg jammer dat het door dit nog eigenlijk erger maakt.
……
38 HR // 23-11-2009 om 19:35
Proficiat voor deze reportage.
Er kan niet genoeg nadruk gelegd worden op het belang de familieleden te betrekken bij de problematiek.
De familieleden worden nu teveel buiten spel gezet onder het mom van de deontologische code.
De veel te hoge zelfmoordcijfers voor Vlaanderen moet de psychiatrische wereld aan het denken zetten.
Misschien dat een volgende reportage
daar meer duidelijk kan geven.
Nogmaals bedankt voor de uitstekende uitzending.Ga zo voort.
39 Tom De kavelaer // 23-11-2009 om 18:08
het is een mooie en realistische reportage die een echt beed brengt over de realiteit van de psychaitrie die voor ons een geheime en duistere wereld is gebleven;
vele groeten Tom
40 Kathleen // 23-11-2009 om 17:56
Spijtig ik heb maar juist het aller laatste van de reportage gezien als er iemand het moest hebben opgenomen en zo vriendelijk zijn om mij dat te bezorgen zou ik dat heel fijn vinden ik wil daar zeker een vergoeding voor geven. Ik heb een zoon van 15 j met autisme het is nu bijna 3 jaar dat hij het enorm moeilijk heeft, op school lukt het hem niet meer hij is soms heel agress.ief is een bedreiging voor zichzelf en naar anderen toe hij kan soms moeilijk communiseren voor hem is het chaotisch en bij momenten randpychotisch hij heeft onlangs vrijdag ons verteld dat hij soms stemmen hoort en ook dingen ziet die er niet zijn.Hij is nu ondertussen al 4 maal opgenomen geweest maar met weinig resultaat dus hebben we nu besloten om naar een andere pychiater te gaan en er is nu een nieuwe opname gepland tussen kerst en nieuwjaar hij neemt ook al bijna 3 j medicatie voor psychoses hij isoleert zich thuis alltijd op zijn kamer achter zijn computer dat is zijn leefwereld.Ik wens aan alle ouders die hiermee te maken hebben het allerbeste toe al is het soms heel moeilijk.
@ Kathleen: u kunt deze aflevering online herbekijken: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/panorama/1.639364
41 S. R. // 23-11-2009 om 17:53
Toen ik hoorde dat Panorama een reportage ging uitzenden over psychoses was ik zeer benieuwd, maar eerlijk gezegd ook bevreesd. Vaak krijg je hierover hele sensationele reportages ofwel hele droge technische. Om een goed beeld te krijgen had u tien afleveringen moeten uitzenden. Psychoses gaan niet vaak met geweld gepaard, maar toch vind ik het een moedige keuze om Carl centraal te stellen. Het laat goed zien tot welke waanzin het kan leiden en laat ook blijken dat het geweld niet uit de lucht komt vallen. Het is er vaak na een vrééselijke lijdensweg.
Eén minpunt is dat de bijwerkingen van de medicatie niet werden vernoemd. Het is absoluut niet evident die te blijven slikken.
Maar de reportage was zo goed, dat het me pas later is opgevallen. Ik vind het een evenwichtige reportage met de rauwe realiteit, maar ook de hoopvolle kant, de emotionele kant, afgewisseld met de wetenschappelijke.
Kortom, Panorama moet terug elke week zulke reportages maken over onderwerpen die niet evident zijn.
42 Dirk Plasschaert // 23-11-2009 om 17:52
Een mooie, serene en bij momenten zeer pakkende reportage over een bijzonder moeilijk onderwerp. Met heel veel respect gebracht. Dank.
43 W.A. // 23-11-2009 om 17:39
Eindelijk een uitzending waar men de potentiële gevaren van cannabis durft te tonen. Proficiat !
Alleenstaande moeder van 2 kinderen (en arts) : jongen van 24, meisje van 21.
Het verhaal is kort, het is té herkenbaar : bij de jongen begint het cannabisgebruik op de middelbare schoolbanken, het gaat van kwaad naar erger ….
Eerste psychose na een “overdosis��? cannabis + alkohol op 22 jarige leeftijd. Ambulante behandeling met medicatie. Hij stopt zelf de medicatie na enkele maanden en hervalt in cannabis-gebruik. Tweede psychose exact één jaar na de eerste. Hiervoor één maand opname, en daarna weer terug naar “real life��?.
Terug medicatie – en alles hangt aan een zijden draadje. Als hij opnieuw begint te roken, zal hij opnieuw in een (derde) psychotische toestand sukkelen.
Wat is er hier allemaal fout gelopen :
- De samenwerking ouders – school : slecht of onbestaande.
- Het feit dat cannabis niet als een echte drug wordt aanzien – onze generatie (flower power) heeft ook wel eens aan een joint getrokken, maar dat heeft geen vergelijk met het sterke spul dat nu verkocht wordt.
- De dag van de 18e verjaardag : de ouder wordt gepromoveerd van “de-ouder-die-voor-alles-verantwoordelijk-is��? naar “de-ouder-die geen-enkele-vraag-meer-mag–stellen��?. Twee deuren gaan hermetisch dicht op één seconde tijd : ze noemen privacy-wet en medisch geheim. De zoon gaat op dezelfde seconde over naar “nu-mag-ik-alles��?.
- De vraag naar opname voor een jonge psychoticus in volle delier op een zaterdag, zondag of feestdag – en dit in de “hoofdstad van Europa��?. Toevallig zijn dat wel dagen met hoog risiko – ook voor zelfdoding. Psychiatrische wachtdiensten zijn in deze stad even schaars als de zon op kerstavond.
- De uren doorgemaakt op urgentiediensten die overspoeld zijn door niet-urgenties. Het angstzweet dat hij zou gaan lopen.
- De opname in de psychiatrie in een dienst waar alle pathologieën dooreen zitten : schizofrenie, preseniele dementie, psychose na middelenmisbruik, enz …. Traumatiserend voor iedereen.
- De behandeling : gebeurt enkel dmv anti-psychotica – aan het middelen-misbruik wordt niets (spontaan) gedaan.
- De ambulante follow-up is onbestaande – zeker als de patiënt erin slaagt opnieuw te werken. De psychiater is ofwel vertrokken naar een ander ziekenhuis, ofwel onbereikbaar, ofwel te consulteren na een wachttijd van 4 weken. Wie zei ook weer dat er in België geen wachttijden zijn ?
- De vragen van de omgeving - die onbeantwoord blijven.
Kortom : wanneer gaan onze politici inzien dat er iets moet gebeuren voor deze immense groep jongeren die geestelijk ziek zijn ? Er moeten betere en meer opvangmogelijkheden komen en mogelijkheden tot goede ambulante follow-up.
Uitlokkende factoren waaronder cannabis kunnen en moeten vermeden worden : cannabis is geen soft drug maar een hard drug geworden (door hogere concentratie en selectie van specifieke soorten) en verdient eenzelfde strenge wetgeving.
Stop de signalen dat het goedje onschuldig is : er zijn al genoeg slachtoffers gevallen !
44 Kris Reekmans // 23-11-2009 om 17:37
hallo, ik wens vooral te reageren op de kwaliteit van het programma zelf.Het was duidelijk dat de redactie naarstig probeerde om zoveel mogelijk informatie in een zo kort mogelijk programma te stoppen.Het sensibiliseren is wel geslaagd,maar het is jammer dat dit werd uitgezonden op een moment dat op ‡ één “de Pappenheimers bezig waren.Ik hoop dat de reportage later eens op een beter tijdstip wordt herhaald !Het is goed dat er veel tijd aan cannabis en drugs werd besteed.En ook zelfmoord en invaliditeit ging men niet uit de weg.Maar twee dingen waren niet goed : Er is niet gesproken over de nare bijwerkingen van de medicatie.Dit is nogthans hét belangrijkste probleem waarover behandelde patienten klagen! Er is ook teveel aandacht besteed aan de familieproblemen.O.m. een spreekster van Similes mocht haar zeg doen.Dat is geen probleem op zich.Maar dan moest er minstens ook een spreker in naam van de patientenverenigingen mogen spreken hebben !!!!! Die hebben zich ook aangeboden, doch werden niet opgenomen in het programma ! Erg , erg jammer.Het is ook jammer dat men de reportage vooral heeft opgebouwd rond de eerste patient.Die was eigenlijk een Autismepatient en dus geen psychosepatient op de eerste plaats.Daardoor is een verkeerd beeld gevormd, helaas.Ik vond het wel goed dat men diens ouders hun gal heeft laten spuwen over de instelling en de psychiaters die hen slecht hadden bijgestaan !!En het is ook jammer dat bij de aftiteling geen e-mailadressen werden vertoond waar mensen terecht konden met vragen.Die staan hier nu wel op deze website, maar de patientenverenigingen staan er wééral niet bij ! Daarom doe ik hier een poging om dat recht te zetten : Er is de vereniging voor en door psychose- en schizofreniepatienten en hun zelfhulpgroepen : Psychepax : http://www.psychepax.be .Ik hoop dat de Panorama en andere redacties van de VRT aan dit onderwerp en de psychiatrie in het algemeen meer aandacht zullen gaan besteden.En dan weet u nu waar u terecht kunt voor een volgende reportage.Ik geef de reportage dan ook een dikke zeven op tien.
45 Aerts Eli // 23-11-2009 om 17:07
Binnen de Dringende geneeskundige hulpverlening, namelijk in het kader van de dienst 100 en de eerste opvang in spoedgevallen is er nog heel wat taboe en wantoestanden.Betere opleiding en leren omgaan met vormen van psychiatrie zijn aan de orde.Ook zijn er wantoestanden bij gedwongen opname(colekaties) met in veel gevallen buitensporig geweld en gebrek tot dialoog met de patiënt.
46 E.M. // 23-11-2009 om 17:04
voor allen die geinteresseerd zijn en nog goed uitgewerkte filmpjes willen bekijken over psychose;
ga naar you tube en geef deze zoektermen in; psychose parnassia.
En een dikke proficiat aan het Panorama team om dit taboe zo integer te doorbreken! Top reportage, graag meer hierover!
47 godelief // 23-11-2009 om 16:04
1 - sommige psychiaters verstoppen zich achter “de deontologische code‡, om niet met familieleden en al zeker niet met partners te moeten praten.
2 - van een zieke wordt verwacht dat hij zelf hulp zoekt ????? (ze leven dus wel op dat moment in een fantasiewereld)!!
3 - het merendeel van de politieagenten hebben geen flauw idee van hoe een psychotisce mens zich gedraagt, dus … zullen ze eens effe die echtelijke ruzie komen oplossen. AJUINEN!!!!!
voila, dat moest mij nu eens van mijn hart zie
Panorama a.u.b. nog van dat, en proficiat.
48 Gerd Schepens // 23-11-2009 om 15:39
Hallo,
Ik beschik niet over interactieve tv, bestaat er een kans om deze aflevering online te bekijken of eventueel te bekomen om af te spelen op PC ?
@ Gerd Schepens: u kunt deze aflevering online herbekijken: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/panorama/1.639364
49 Mark // 23-11-2009 om 14:06
Panorama als kwaliteitslabel: nogmaals bewezen met deze reportage van eigen bodem. Dat deze problematiek ook in Vlaanderen woedt en slachtoffers maakt: bij de cliënt, maar evenzeer bij de naaste omgeving, werd vakkundig belicht. Bedankt.
Mijn DVD stond geprogrammeerd, maar er is een technisch probleem geweest… Zou iemand mij deze reportage (tegen vergoeding) kunnen bezorgen (voor educatieve doeleinden)? mark.steensels at skynet.be
50 M . S. // 23-11-2009 om 13:47
Maken al een lijdensweg mee van 12 jaar.
Zoon diagnose schisofrenie. Opgenomen geweest in verschillende instellingen maar nooit echt veel hulp gekregen . Als de medicatie niet veel helpt en de psychose steeds sluimert aanwezig blijft sturen ze je gewoon terug naar huis en laten ze je aan het lot over met de mededeling als het niet meer gaat dan maar een opname met een collocatie want alleen op die manier geraak je soms maar terug opgenomen ! Vrijwillig zich laten opnemen is er geen plaats en moet je ook een kliniek zoeken in de eigen regio.
Sleidinge ook zeker geen goede ervaring gehad ! Laatste opname in Beernem slecht afgelopen. Zijn toestand werd steeds slechter ,reageerde op niks meer, heeft dan verschillende keren electro-schocks gekregen . Heeft daarvan teveel van gekregen en het is uitgelopen op een confrontatie met verpleger. Ze hebben hem dan maar afgevoerd naar de gevangenis en nu is hij reeds 3 jaar geinterneerd en bevindt zich daar op een psychiatrische afdeling ! Onbegrijpelijk hoe ze in Belgie met mensen omgaan met een psychische stoornis ! Hij heeft recht op een degelijke behandeling maar nu zit hij in een uitzichtloze toestand wachten
op een terug opname in een instelling. Maar de wachtlijsten zijn lang en men zijn niet tuk om geinterneerden op te nemen.
Er is nog een heel lange weg te gaan in de psychiatrie. En de ouders,familieleden worden zeker te weinig betrokken bij de behandeling (die meestal alleen bestaat uit medicatie
en te weinig therapie). De hulpverpleging,psychiaters kunnen het allemaal goed verwoorden maar in de praktijk loopt het meestal heel anders !
Vind het heel moedig van de ouders in de reportage om te getuigen over de taboe van de psychoses.
51 A. B. // 23-11-2009 om 12:43
Deze uitzending trof me diep: de sereniteit, de menselijkheid.
Eindelijk (h)erkenning…
Ik, een vrouw van 45, heb sinds mijn jonge jeugdjaren (10j) geleefd in een situatie getekend door trauma’s.
Sinds zijn geboorte was mijn broer het leuke, optimistische, inteligente deugnietje. Een leider, die op elk moment van de dag aandacht opeiste van iedereen. Soms op een positieve, maar veelal op een negatieve, eerder agressieve manier. Naar de buitenwereld toe een begaafde en wel opgevoede jongen, thuis net tegenovergestelde. Vanaf zijn 12de gestart met druggebruik, met alle gevolgen vandien.
Mijn ouders en ik hebben meer dan 30 jaar in angst geleefd: een dagelijkse portie agressiviteit, die alle fantasie oversteeg. Wij zijn aan veel belletjes gaan rinkelen, hopend op een beetje hulp en begrip. Helaas, in die tijd was er geen enkel gehoor naar dit soort van problemen.
Daarom pleit ik voor een veel intensievere begeleiding voor deze patienten én voor de aanverwanten.
mvg,
52 Van Heetvelde Gerda // 23-11-2009 om 12:39
Een heel aangrijpende reportage! Heel herkenbaar ook als je met deze veel te weinig gekende ziekte geconfronteerd wordt. Mijn zoon is 26 jaar en reeds jaren hiervoor in therapie, het is een lange weg te gaan maar met de juiste behandeling en medicatie is een normaal leven mogelijk. Eindelijk wordt deze ziekte bespreekbaar en ontdaan van zijn taboes en vooroordelen. Deze mensen zijn niet gek of gewelddadig zoals dikwijls beweerd wordt, maar juist heel intelligent en gevoelig, er zijn genoeg voorbeelden van genieen met een psychotische aandoening. Het is een enorme steun te weten dat je niet alleen bent met het onbegrip en het isolement dat deze ziekte met zich meebrengt. Mijn dank aan Panorama, het was hartverwarmend!
53 Veerle // 23-11-2009 om 12:30
Het zou mooi zijn mocht er een site bestaan waar men met al zijn problemen en vragen betreft psychose terecht kon,alsook zelfs een charoom waar mensen hun hartje eens kunnen komen luchten,waar ze steun en toeverlaat vinden met mensen die het zelf meemaken en moeten doorstaan.
Buitenstaanders willen wel begrip opbrengen hievoor maar zolang men het zelf niet meemaakt of ervoor staat komt er heel veel onbegrip van buiten af.
In ons/mijn geval is het zelfs al zo ze mijn zoon zijn ziekte uitkeringen hebben stop gezet.
Gelukkig heb ik hulp van zijn huidige instelling.
Hoop op zegen hier oplossing voor komt. Zou anders niet weten wat te doen,gezien ik er alleen voorsta.
En dat de ziekte telinste “erkend‡ wordt.
Ze zeggen van stress toestanden te vermijden maar als men zoiet moet vernemen is al voldoende om terug opstoot van psychoze te krijgen. Werd eens tijd deze ziekte in de kijker werd gezet. mijn dank aan panorama voor hun mooie presentatie betrefd deze ziekte “psychoze‡ Grtjes Veerle
54 myriam // 23-11-2009 om 12:22
hallo,ben al heel mijn leven psychisch ziek.Ga alleen niet meer naar psychiaters omdat ik het heel onaangenaam vind en al altijd het gevoel en de ervaring heb gehad dat ze je niet echt kennen en nog veel minder vertrouwen en soms zelf tekortkomingen of dingen ,die ze gezegd of gedaan hebben gewoonweg ontkennen of zichzelf soms ten onrechte willen verdedigen.Ik wil daar liever nooit van mijn leven nog naar bellen ,laat staan naartoe gaan of met discussieren,dat is gewoonweg vzrloren energie en verleoren geld.Ik heb psycho-somatische klmachten,neem een minimum aan medicatie dagelijks en ga naar een kinesist,die wekelijks intensief lichamelijk werk doet met mij ,eutonie, 10 minuten roepen het gewoonweg uitschreeuwen en evenwichtsoefeningen.En die dingen doen me veel meer deugd dan gelijk pilleke of psychiater of wat dan ook.Ga er al13 naartoe en heb al heel wat vooruitgang geboekt.Allemaal zelf alleen gevonden door mijn eigen intuitie plus dat ik elke dag morgen mezelf behzndel met universele energie via mijn chakra’s.Zo kloppen de diagnoses van die idiote psychiaters niet meer van Kortenberg an 15 jaar geleden.Ben al lang veel beter en heb dat vooral en alleen aan mezelf te danken,psychiaters kennen al die dingen niet die ik daarvoor doe en geloven alleen in hun eigen soms onmenselijke methodes en pillen ofhetgeen dat ze dan zogezegd geleerd hebben opde schoolbanken in de universiteit.Ben 57 jaar ,intussen reeds 9jaar hertrouwd met een man, een vreemdeling, die 17jaar jonger is dan ik. Tussen haakjes de meeste vreemdelingen jugeren u zo niet zelfs integendeel begrijpen je volkomen en onderstuenen je,dat wat de meeste belgen of familie niet doen. En het is ook niet waar altijd waar dat familieleden die met een psychisch ziek persoon samenleven er zelf onder lijden, het is allen gedeeltelijk zo omdat hun eigen gedrag te wensen overlaat en dan is het natuurlijk gemaakkelijk te zeggen gij zijt ziek,het is genetisch bepaalden ik kan daar niets aandoen;dat is geen ecxuus.Zo krijgt de zieke alleen gewoonweg de schuld en wordt elke betrokkenheid van familieleden hieringewoonweg tenonrechte vrijgesproken.Dat is niet fair.myriam
55 Greet Laureys // 23-11-2009 om 12:08
Net als zoveel anderen naar de prachtige uitzending gekeken.
Alleen al het aantal reacties spreekt voor zich. In deze reacties zit stof in voor heel veel vervolguitzendingen. Vrt, laat dit aub niet liggen!
Blijf de psychiatrie (in al zijn facetten) belichten!
56 rudi // 23-11-2009 om 12:07
We omvatten een populatie van 1 op 100. Het is zeer goed dat de problematiek publiek herkenbaar gemaakt wordt. We zitten momenteel volledig in de taboe sfeer.
We zijn anders een groep met een zeer grote drang tot zelfdoding. Deze groep vertegenwoordigt een veel grotere groep dan het aantal slachtoffers door het verkeer.
Wel vind ik de reportage niet objectief omdat men ons weer voorstelt als moordenaars. Een dogma dat we al jaren opgeplakt krijgen door tientallen films, hoe is een volledige integratie in de maatschappij mogelijk? De link met drugs en andere genotmiddelen is te groot voorgesteld. Wij zijn nog met 2 op 3 andere patiënten.
In Belgïë zijn er diverse steden waar de opvang schrijnend is. Het is daarom beter om het medisch staf in de studies degelijk te vormen. Momenteel zijn er velen die echt niet weten waarover het gaat. Op onze beurt worden we dan door hen verkeerdelijk gedrogeerd.
Ik vrees dat de taboe door de aanpak van de reportage zeer groot blijft. Het is belangrijk om de succesmomenten meer in de picture te brengen.
57 mc // 23-11-2009 om 11:47
De reportage was zeer beklijvend. Ik heb zelf een zoon van 20 jaar dat reeds enkele jaren cannabis gebruikt en met de jaren steeds in meerdere mate. Stoppen wil hij zeker niet wat ik ook voor argumenten mag gebruiken. Hij lijdt ook aan ADHD, medicatie daarvoor wil hij al jaren niet meer gebruiken. Hij heeft daar geen last van zegt hij en wat zijn omgeving ervaart laat hem koud. Jarenlang problemen gehad op school : niet willen studeren, geen regels naleven, amok maken, van school veranderen, leercontract vroegtijdig gestopt… Je had al schrik als je de telefoon opnam en hoorde dat het de school was.
Maakt hij psychosen door? Eerlijk? Ik weet het niet maar het feit is wel dat hij op sommige momenten zeer agressief kan zijn, wat vroeger enkel verbaal was is nu ook psychisch en lichamelijk. Vooral tegen mij maar ook tegen zijn zus. Ik weet wel dat cannabis niet goed is maar wist niet dat het zo’n verstrekkende gevolgen kon hebben. Na zo’n agressieve bui kan mijn zoon dan weer vriendelijk zijn en praat soms tegen me alsof er niets is gebeurd. Praten erover wil hij niet want voor hem ben ik de slechte, diegene die alles veroorzaakt. Ik heb moed en bewondering voor de ouders die ondanks alles voor 100% achter hun zoon of dochter blijven staan. Ik kan het niet meer, er is teveel gebeurd. Het kost me mijn goede verstandhouding met mijn dochter maar ook met mijn echtgenoot omdat ik steeds probeerde om er toch te zijn voor mijn zoon. Mijn dochter kan nu soms even grof uit de hoek komen want ja aangezien ik haar broer toch laat doen en hem verkies boven alles het andere (volgens haar dan ) ziet zij geen reden waarom zij het ook niet zo mogen doen. Dat ik mijn zoon thuis verder tolereer, sorry voor de term maar zo is het, is enkel opdat hij niet in de goot zou belanden. Zijn vrienden helpen hem echt niet op de goede weg. Ik hoop dat als hij jullie reportage ziet er bij hem een belletje gaat rinkelen en hij inziet dat hij hulp nodig heeft om niet verder weg te zinken.
58 tatyana // 23-11-2009 om 11:27
heel interessant, ontroerend en juiste toon, accent op de belangrijkste aspekten van de ziekte. De formule van medikatie, begeleiding en steun in de familie ( o.a. interaktief zijn met de psychiater, creatief in het gezin zijn om de beste persoonlijke oplossingen te vinden…. ) laat zien dat er hoop is voor de patienten en dat reintegratie in de gemeenschap mogelijk is . met goede will en doorbijtende investering.
Bedankt voor dit panorama!
59 kerkhofs mieke // 23-11-2009 om 11:21
Enorm moedig van de ouders van Carl om met hun verhaal naar buiten te komen.
Het is echt niet verwonderlijk dat België 7 zelfdodingen per dag telt! De psychiatrie in België omhelst winstbejag en roekeloos medicatievoorschrift, en faalt volledig in haar opzet: hulp verlenen aan zieke mensen!!!!
Zolang de psychiaters hun klantenbestand niet HALVEREN en hun tijd per patiënt VERDUBBELEN zal deze medische sector onze maatschappij enorm veel geld gaan kosten en de échte hulpbehoevenden in de kou laten staan!
Heel veel sterkte aan allen die zelf of in hun omgeving vruchteloos ronddolen in de betweterige wereld van onze huidige psychiatrie!
60 Denise // 23-11-2009 om 11:08
de reportage heeft me erg geraakt , want zo herkenbaar. verdriet kwam weer los in alle hevigheid, maar ook gevoelens van dankbaarheid voor allen die werken in die psychiatrie en er dag na dag het beste van zichzelf geven. Met ontoereikende middelen: de belasting voor verpleegkundigen en therapeuten is hoog; er zijn onvoldoende ( goede) psychiaters, enz;.. Ik heb een zoon met schizofrenie. nu 35; eerste zware psychose na de dood van mijn man. De jongen was toen 18, studeerde aan de unief. voor mezelf, zijn zus en broers begon een lange lijdensweg. maar vooral ZIJN lijden was en blijft afgrondelijk diep. Hij is wel stabiel nu, woont beschut en doet vrijwilligrswerk. Naast goede medicatie en opvolging, zou er véél méér kunnen gebeuren - naar mijn aanvoelen- voor kansen tot bv deeltijdse tewerkstelling - zonder verlies van inkomen door invaliditeit. want het inkomen van chronische patiënten is hemeltergend: en zij kopen ook graag een boek, gaan ook graag naar een tentoonstelling, en als ouder wil je ook dat zij goed gekleed gaan, enz… thuiszorg moet beter ondersteund en uitgebreid worden. en die vroegdetectie MOET de nodige middelen krijgen !!! er is wel geld voor allerlei minder dringende zaken ! tenslotte: alles wat het taboe kan doorbreken en mensen meer inzicht kan geven in de problematiek, is ongelooflijk belangrijk: want mensen met psychose en hun families lijden onder veroordeling en uitsluiting! dank aan de moedige getuigen, - patiênten én hun families -dank aan dr Dewachter die zo hoopgevend informeert! mijn diep medeleven met de ouders van Carl.. hier zijn geen woorden voor….
61 Buyck // 23-11-2009 om 10:49
Het was een steengoede reportage! Wel heb ik geschrokken over die jongen die zelfmoord pleegde bij zijn ouders thuis die had namelijk Asperger. Ik heb dat ook en ik herken me wel in die jongen op sommige vlakken. In een andere wereld zijn met u gedachten en geïsoleerd leven en moeilijk contacten leggen zijn typisch voor mensen met Asperger.
62 E.D. // 23-11-2009 om 10:25
Een drietal jaar geleden zat onze zoon toen 23 jaar letterlijk aan de grond. Geen inkomen, aan de cannabis en voltijds speler van het computerprogramma second-live.
Wij hebben hem op een zeker moment uit zijn isolement gehaald en onder voorwaarden terug bij ons laten wonen.
De eerste voorwaarde was dat hij zich moest voorzien van een inkomen, de tweede stoppen met drugs. Ondertussen werkt hij maar cannabis gebruikt hij nog dagelijks.
Soms snuift hij ook al eens een lijntje speed. Wij proberen regelmatig om hem te overtuigen om te stoppen met drugs want ik wil in ONS huis geen drugs, maar hij zegt dat hij dit zelf beslist om er mee te kappen, en het is zeker niet aan ons om hem te zeggen dat hij moet stoppen. Hulp wil hij niet aanvaarden want al hetgeen dokters en deskundigen zeggen weet hij veel beter. Deze uitspraak gaf reeds aanleiding tot fikse ruzies. Soms zegt hij dat hij twee gezichten heeft want op zijn werk vinden ze hem een toffe collega, dit in tegenstelling met zijn arrogant gedrag thuis. Dat hij zo is thuis ligt hem aan het feit dat wij hem niet begrijpen, en zeker niet aan hem. Dank zij uw reportage gaan wij contact opnemen met deze instelling. Het is inderdaad een feit dat men niet weet wat er achter de deur en vensters van een woning zich afspeelt.
Onze vrees bestaat er in dat er mogelijks eens een moment gaat komen dat ik mijn geduld zal verliezen!
Soms vragen wij ons af waaraan wij dat verdienen, het enige dat wij willen is een normaal gezin, en niet ons iedere dag moeten afvragen wat gaat er deze avond gebeuren. In bepaalde fragmenten van de reportage zagen wij het zelfde gedragspatroon van onze zoon!
63 esther // 23-11-2009 om 09:53
kennend het probleem van dichtbij heb ik heel geapprecieërd deze Panorama….
Enkele opmerkingen eerst : het feit dat een dynamiek tussen psychiater, patient EN familie absoluut noodzakelijk en produktief is heeft het programma goed getoond …..Er bestaat in Belgïe Teams die in die richting werken b.v. psychiaters in St Jozef Instituut Kortenberg. twee : de basis van alles blijft de goede medicatie regelmatig nemen : dat heeft men ook
gezegd; dat de ouders het niet gemakkelijk hebben en altijd paraat moeten blijven om hun kind te steunen
is ook heel juist . in feite alle aspekten waren heel fijn geanalyseerd. Een normale leven is mogelijk met zo’n probleem :medicatie, begeleiding en steun zijn een must maar de vruchten van zo’n discipline zijn zo kostbaar : voor de individu zelf, de familie en de gemeenschap want de persoon kan een sociaal leven terug hebben met alle aspekten daarvan.
Men moet ook zeggen dat een associatie zoals SIMILES een enorme werk heeft gedaan voor de families sinds jaren…..
er zijn ook vlaamse psychiaters die aan de top zijn en die overal in de wereld bekennd zijn voor hun werken en ervaring. bedankt canvas voor dit programma !
64 Rein De jaeghere // 23-11-2009 om 09:18
Heel beklijvende reportage!Als therapeute word ik regelmatig geconfronteerd met schrijnende verhalen van ouders van kinderen met autisme,autismespectrumstoornissen en psychose die zich niet au serieux genomen voelen door instellingen en hun hulpverleners.Ik denk dat deze reportage een oproep kan doen naar alle hulpverleners om zich ervan bewust te zijn dat ‘leven met een psychose’ in het gezin ,het ganse gezin aangaat en dat er ,naast de zorg voor de persoon zelf ,op een constructieve wijze veel ondersteuning moet worden verleend aan het gezin.Dit is spijtig genoeg nog een zwaar tekort in onze psychiatrische instellingen waar ouders dikwijls worden belast met oordelen ,veroordeling ,opgezadeld met schuldgevoel .
65 ann bickel // 23-11-2009 om 08:56
bedankt voor deze waardevolle reportage.
ik hield vooraf even mijn hart omdat ik vreesde dat het verhaal van Carl op een sensationele manier zou gebracht worden, maar dat was gelukkig niet zo.
de manier waarop dit thema op televisie kwam is een pluim voor de makers.
het respect en de liefde van deze ouders voor hun zieke zoon werd zeer sereen weergegeven, ook zo voor de andere betrokkenen en hun familie.
bedankt ook voor de mensen die getuigd hebben, zeer nodig en zeer dapper.
zelf heb ik ook een zoon die lijdt aan schizofrenie, ik herken de risico’s van cannabis.
hij is 31 en verblijft sinds zijn 17 jaar vooral in psychiatrie , meestal met een gedwongen opname.
hij behoort jammer genoeg tot die categorie die steeds hervalt en weer psychoses krijgt, ondanks de medicatie. het is zo herkenbaar in beeld gebracht: de onmacht, de eenzaamheid, het lijden van de patiënt en zijn omgeving.
wat ik iedereen kan aanraden die als familie hier mee te maken krijgt: word lid van Similes!
zelf heb ik daar al jaren veel steun en erkenning gekregen.
het doet deugd te kunnen praten met lotgenoten, die weten waarover het gaat en geen uitspraken doen in de aard van: “als het mijn kind was…‡
zo’n onwetendheid en onbegrip van de omgeving maakt het nog zwaarder om dragen.
ik wens trouwens niemand toe dat het zijn kind is, je wil als moeder toch maar alleen dat je kind gelukkig is en zijn eigen leven kan leiden. in het geval van mijn zoon ben ik bang dat deze droom nooit waarheid zal worden.
66 Rita L // 23-11-2009 om 03:24
Als moeder van een 29 jarige zoon, die reeds 2x een zware psychose heeft doorgemaakt, kan ik alleen maar bevestigen dat ik maar zelden zo een degelijke reportage over dit onderwerp gezien heb. Vooral de getuigenis van de ouders van Carl is waardevol en ontroerend en voor ons heel herkenbaar, alleen dat wij telkens op het nippertje aan die drama’s zijn ontsnapt.
Ik hoop dat er veel mensen aandachtig gekeken hebben waardoor onbegrip en veroordeling voortaan plaats zullen maken voor begrip en meevoelen.
Want het is hard als ouder en als broer of zus maar de liefde geeft u sterkte.
Ik wil er nog aan toevoegen in de kantlijn dat ook wij helemaal niet tevreden zijn over de psychiater.
Nogmaals bedankt voor de makers en de getuigenissen van deze reportage
67 Kurt // 23-11-2009 om 02:50
Een zeer degelijke reportage die mag gelden als samenvatting van de problematiek rond psychose.
1. Het is een genetische kwetsbaarheid
2. Externe factoren als druggebruik, zware tegenslagen in het leven, kunnen een psychose uitlokken, blootleggen.
3. Een psychose moet patient per patient onderzocht worden, het is niet omdat de éne hallucinaties heeft dat een andere die ook heeft, het kan ook enkel om paranoia gaan of slechts waanideeen die door buitenstaanders als naiviteit of simpelheid kunnen geinterpreteerd worden. De grens tussen realiteit en illusie kan vaag zijn.
4. Eens de patient aan de betere hand is , is een minimumdosis anti psychotische medicatie voor de rest van het leven meestal een must.
Ik ben 35 en ben 2 maal in het verleden door een psychotische periode moeten gaan. Ik was een zeer stil introvert kind en toen op m’n 15de langzaam aan mijn genetische kwestbaardheid voor psychose kwam bloot te liggen, waren jarenlange migraine en lichte paranoia mijn deel. Ik ging op zoek naar wat er mis kon zijn waardoor ik dagelijks stekende hoofpijn had en ontwikkelde op die manier waanideeen. Het duurde echter tot mijn 19de vooraleer de diagnose psychose werd vastgesteld toen ik opgenomen werd in de psychiatrische instelling van Kortenberg. Anderhalf jaar geleden ben ik een 2de maal opgenomen geweest in de psychiatrie (Duffel) , ik had de fout gemaakt mijn dosis medicatie te willen afbouwen tot ik volledig medicatievrij was. Ditmaal uitte de psychose zich echter helemaal anders dan 15 jaar geleden, geen hoofdpijn, geen hyperventilatie aanvallen, maar zeer grote slapeloosheid, hevige paranoia en ik was zo energiek dat het bijna manisch was te noemen. Gevolg : een tweede opname en veel grotere dosissen antipsychotische medicatie dan ik ooit gewend was geweest. Momenteel zit ik reeds sinds januari terug aan een minimum onderhoudsdosis en heb mijn voltijdse baan als informaticus hervat.
5. Ik besef zeer goed dat voor de directe omstaanders van een persoon met psychose het leed eveneens zeer groot is.
Ik ben blij dat hier ook veel aandacht naar gegaan is in de reportage.
68 Eduardo // 23-11-2009 om 02:00
Ik hoef eigenlijk niet meer te zeggen wat ik denk, het staat hier meermaals prachtig neergepend. Ontroerende reportage en het diepste respect voor diegenen die zich hiervoor hebben ingezet. Waarvoor dank.
69 Hilde Van De Walle // 23-11-2009 om 01:57
Ik kan hier nog weinig aan toevoegen;
Ik wou er zo veel over schrijven, maar lees het bijna allemaal in hetgeen in vorige reacties is geschreven. Meisje, blijf gewoon vooruit kijken, ge zijt zo schoon. Ouders, van wie je baarde, en zoveel pijn leed, je uiteindelijk niet heeft willen kwetsen, dokter, die de wil had en het beschrijft zoals het is, dank je wel en tenzij het niet anders kan, waarom niet iets minder pillen, maar veel meer begrip en daar heeft jullie reportage zeker bij toegedragen. Ik dank U wel
70 Detollenaere // 23-11-2009 om 01:54
Ik wil mijn broer helpen.Zit met mijn handen in de haren.Ik ben een ernstige pesoon.hij heeft ook al sleidinden ondervonden(heelaas).graag een reactie.aub
71 christine // 23-11-2009 om 01:51
Wat haalt dit uit ? maar het programma zien doet mij beslissen om thuis te blijven en te kiezen voor mijn zoon die het zo moeilijk heeft. 34j. en een lijdensweg van 10j. Een lieve jongen zonder ruggegraat, schizofrenee een vraagteken, druggebruik dat is zeker, al meertale gedwongen opname, nu met agressie aan mijn huis, ik ben alleen, nog een dochter met 2 kleinzoontjes daar alles ok. Ik heb het gevoel dat ik na zoveel jaar zelf aan de drank geraak.
Ik sta vrij goed met mijn voeten aan de grond maar waarom schrijf ik nu dit …
72 Greet // 23-11-2009 om 01:04
Mooi ontroerend en zeer herkenbaar deze reportage.We zijn beiden drieenzestig.Ik had een hardwerkende lieve man en hij was een lieve papa voor onze beide zonen,hij hadt een zelfstandig beroep en in 2001 begon alles een heel andere wending te nemen,ik herkende mijn man niet meer en het ging van kwaad naar erger.Geen drugs maar drank.Via de huisdokter naar een psychiater waar mijn man niet geholpen werd en ik niet gehoord.Alles wat hier in het programma aan bod is gekomen maakte ik hier thuis ook mee,van de angst tot hij naar huis kwam, het politieoptreden die daar geen raad mee wisten.Er gebeurden zoveel dingen die wij als gezin niet konden plaatsen.Tot een mooie zonnige dag in oktober 2006,Hij was alsmaar in gesprek met zijn overleden moeder waar hij altyd een innige band mee heeft gehadt.Toen zijn we via de huisdokter in de spychiatrische kliniek in Zelzate gekomen en daar kregen we eindelijk een inzicht in het ziektebeeld van mijn man.Daar werd mijn man begrepen en ik eindelijk geloofd.Het werd omschreven als een bipolaire stoornis.Want zoals de dokter zei in het programma word men als familie erop aangekeken voor wat er allemaal gebeurd.Mijn man vond zich daar in de kliniek veilig en rustig dankzy de goede zorgen van dokters en het verplegend personeel en een aangepaste medicatie.Wy hebben dus wel goede gesprekken gehadt met de dokter en het verplegend personeel,ook ik als echtgenote kon al mijn opgekropt verdriet daar kwijt.Mijn man verbleef er acht maand.Alles is rustig nu maar er rest nog een schim van wie hij vroeger was en ondanks alles wat is gebeurd houden mijn jongens en ik nog altyd veel van hem,net zoals de ouders van Carl en al de andere moedige getuigenissen van de mensen in dit progrmma.
73 Mie // 23-11-2009 om 01:01
Maar één conclusie:ALLE betrokken partijen ( ook de politie(ke!) bij hoogdringendheid rond de tafel, één keer, en dan handelen.Bovendien,een professionele ( ook ouders!) en flexibele instantie om permanent op te volgen en als meldpunt. Als het voor de griep kan…
Last but…,een wetenschappelijk multidisciplinair onderzoeksteam, niet gesponserd door de farmaceutische industrie aub.
Misschien hebben we hier wel te doen met een ‘mondiaal’ probleem?
Proficiat voor de degelijke reportage.
74 mark // 23-11-2009 om 00:52
Zeer sterke reportage van de panoramaploeg over het probleem van pshychose.Het laat zeer goed zien met welke problematiek deze mensen leven en hun familie.goed dat deze mensen zo goed werden opgevangen in dit centrum.jammer genoeg werkt het niet overal zo goed .en er zijn inderdaad problemen met plaatsgebrek.daarenboven maakt mijn wel nog altijd de fout van pshychische centra door een ander ministerie te laten volgen dan de gewone ziekten.waardoor mijn wel een probleem krijgt want dit is net een medische zaak zoals andere ziekten en zo krijgt mijn het probleem dat mijn vaak van twee ministeries afhankelijk is en dat ieder zijn deel doet terwijl zoiets wel opgevolgd moet worden als geheel.hier is nog werk aan voor onze regering.en zoals ik in het programma volt zag was onze minister die daar te gast was toch iets te weinig bereid om hier iets aan te veranderen want in zijn wereld ging alles goed .jammer genoeg leven de patienten in de reele werel en is dit voor hun wel een probleem.hoop dat mijn hier in de regering toch nog iets aan zal veranderen. dan kunnen de patienten nog beter geholpen worden.
ook jammer dat mijn niet in al de centra even goed werkt en nog veel mensen uit de boot vallen.
een van de best gemaakte reportages ooit die sterke gevoelens achterlaat.
jammer dat het voor carl niet beter liep en wens de familie mijn medeleven toe.
75 Joris De Keukelaere // 23-11-2009 om 00:22
Oprechte dank aan de reportagemakers van het duidingsprogramma Panorama voor de zeer beklijvende, en taboedoorbrekende uitzending van vanavond rond psychose, mede in naam van ontelbare families in Vlaanderen die er ongevraagd en onverwacht middenin zitten of erin terechtkomen. De impact op het ganse gezin is inderdaad groot. Lieve mensen, die zo hoopvol en moedig wilden getuigen voor de angstvallige buitenwereld. Jullie verdienen allen een grote pluim, zoveel is zeker. Hartverwarmend jullie inbreng. De uitzending dreef op een zeer respectvolle benadering van hen die lijden of vaak lijdzaam toezien, en was gestoeld op een zeer degelijke research. Hopelijk gaan sommige prangende deuren her en der nu meer vanzelf open, of loopt de communicatie wat beter gesmeerd. Een (opr) echt luisterend oor voor nabije gezinnen begint met enige verbondenheid. Samen de weg gaan met vallen en opstaan. Misschien resulteert deze uitzending in wat meer waakzaamheid voor druggebruik binnen de jongerencultuur. Elke Minister van Onderwijs zou wat mij betreft deze uitzending gerust mogen implementeren in de voorgeschreven termen, en ook voor jeugdbewegingen biedt deze uitzending heel zeker ook stof tot nadenken.
Duizendmaal dank, een vader (en moeder) van 3 kinderen, waarvan 1 zoon van 21 jaar met een psychotische problematiek. Er is nog veel werk aan de winkel, want het leven van onze jongen moet in zekere zin nog beginnen. Wij geven nog lang niet op, we werken eraan, maar de jongen is beter af door een verregaande samenwerking met het hulpverleningsveld. We weten dat het kan. Rotsvast steun vinden bij elkaar is al een kleine overwinning op wat zo moeizaam te overwinnen lijkt. Panoramaploeg, vandaag nam je voor ons ‘zoekende gezinnen’ de identiteit aan van de beste hulpverlener.
76 Erik Geirnaert // 23-11-2009 om 00:18
Proficiat voor het programma dat terecht de problematiek van de psychose voor de schijnwerper brengt. Wat ons wel tegen de borst stuit is dat U de betrokkenenen in het geval van Carl de Schrijver een zich vrijpleitende voorstelling laat geven over de gebeurtenissen op het ogenblik dat het gerechtelijk onderzoek ter zake nog niet is afgerond. Als vader van de genoemde vriendin van Carl , menen wij dat dit ongepast is. Inderdaad onrechtstreeks wordt erin de verdenking geopperd dat het gedrag van Carl enkel het gevolg was van een twist tussen beide jongeren. Gezien mijn dochter zich wegens de shock weinig of niets meer herinnert (zij werd 2x in de buik en eenmaal in de rug gestoken ,overleefde bij mirakel de verwondingen en is fysisch en psychisch voor de rest van haar leven geschonden ) is het verloop van de gebeurtenissen enkel objectief reconstrueerbaar via de forensische vaststellingen van het onderzoek. Wij wensen ons, wegens respect voor de onpartijdigheid van het gerechtelijk onderzoek, ter zake niet uit te spreken
en hopen de juiste toedracht van de zaken en de daaraan verbonden vaststelling van burgerrechtelijke aansprakelijkheid voor de gepleegde feiten spoedig van het parket te mogen vernemen.
In deze dienen wij de redactie van Panorama er dus op te wijzen dat het wellicht beter was geweest het programma, gezien het gevoelige karakter van deze case , aan een beter brononderzoek te hebben onderworpen
Mvg, Erik Geirnaert
77 séverine // 22-11-2009 om 23:52
kHEB 4jaar in de psychiatrie gewerkt,op een afdeling voor mensen met psychose-schizofrenie.Veel onbegrip van de buitenwereld,ook een oproep aan huisdokters om geen verslavende medicatie voor te schrijven.Nazorg is heel belangrijk.Huisdokters moeten beter op de hoogte zijn van de problematiek en ingrijpen indien nodig,ook luisteren naar familie en of vrienden.k Heb ook ervaring binnen mijn vriendenkring ivm psychoses-schizofrenie.Ieder mens is anders dus ook psychoses uiten zich anders.
78 H. Dirk // 22-11-2009 om 23:44
Eindelijk een mooie reportage over een groot probleem! Als alleenstaande ouder met een zoon van 21jaar, met psychotische problemen kan ik mij alleen maar aansluiten bij de meeste reacties hier te lezen. Ik kan beamen dat er een groot taboe rond dit probleem heerst. Maar dat is niet het grootste probleem. Ik vind persoonlijk dat het zeer moeilijk is om bij de juiste personen te geraken die effectief een juiste behandeling voorstellen. En dat wordt dan nog extra moeilijk wanneer de patient zelf niet inziet dat er iets mis is.De versterkend invloed van drugs, zoals gezegd in de reportage, kan ik allen maar beamen.De mensen die hier aan lijden zijn eigenlijk zwaar ziek, zonder dat ook maar een buitenstaander, en zelfs naaste familieleden de ernst ervan beseffen. Ik kan alleen maar toejuichen dat in dit programma de problemen hier rond zo diepgaand naar boven gebracht zijn, proficiat aan alle medewerkers.
79 Patrick Theys // 22-11-2009 om 23:27
Heel interessante reportage. Ik herken een aantal punten uit uw reportage: het gebrek aan continuïteit, de behandeling van een patiënt alsof hij in een vacuüm leeft en geen familie heeft.
Andere punten zijn niet, of misschien op een verkeerde manier aan bod gekomen: het gebrek aan een diagnose, de medicalisering, het gebrek aan controle, behandeling vanuit het standpunt van de patiënt.
Maar deze punten zijn niet typisch voor psychose, maar voor psychische aandoeningen in het algemeen, vrees ik. De sector heeft wat introspectie en zelfkritiek nodig.
Mijn vriendin heeft jarenlang ups en downs gehad. Dat was een beetje haar aard. Een jaar of tien geleden, misschien langer, is ze voor het eerst bij een psychiater gegaan. Wat later een andere. En gestopt toen ze zich wat beter voelde, of omdat ze het gevoel had, en ik ook, dat het nergens toe leidde. Ze heeft zich ook een keer laten opnemen. Voor zover ik weet, is elke psychiater terug bij nul begonnen en wordt de informatie over een patiënt niet gedeeld. (Elke psychiater behoort, als ik het goed begrijp, ook tot een ‘school’. Goed voor hen.)
In al die tijd heeft geen enkele therapeut gevraagd dat ik bij de sessies zou zijn, heeft niemand het initiatief genomen om me daarover te informeren, en heb ik dat ook niet gedaan: dat zou wel bij de behandeling horen. Ik weet nu beter.
Erger misschien was dat mijn vriendin blijkbaar ook nooit een deftige diagnose te horen heeft gekregen: depressie, angsten, de dingen die ze zelf ook wel wist, maar die haar niet hielpen om te begrijpen wat er aan de hand was, en die het dus ook voor mij moeilijk maakten om haar te helpen. Ergens onderweg heeft ze waarschijnlijk een psychose gekregen, maar de behandelende psychiater heeft haar vragen daarover blijkbaar ontweken. En opvolging was dan ook minimaal. Of was er ergens een medische fout gebeurd? Het ego van de arts en zijn verzekering tegen fouten zijn ook belangrijk.
Dat gebrek aan diagnose belet psychiaters, maar ook huisartsen, niet om praktisch om het even wat voor te schrijven. “Probeer dit eens!� Veel van die middelen zijn echter verslavend. En omdat ze verslavend zijn, worden ze ook steeds opnieuw voorgeschreven. Ze worden dus op termijn zélf een probleem. En dan is het maar de vraag of het juiste product wel kà n voorgeschreven worden, als de diagnose maar zozo is.
Maar, elke arts beslist autonoom, en weet niet wat andere artsen doen. Een patiënt die dat wil, kan dus van de ene naar de andere arts gaan en zich die dingen laten voorschrijven. Je moet gewoon het juiste verhaal vertellen. Er is blijkbaar geen verplichting tot globaal medisch dossier bij het voorschrijven van verslavende medicatie, en dus ook geen verplichting om andere artsen van eventuele voorschriften op de hoogte te brengen. Artsen werken mekaar op die manier actief tegen. En voor de patiënt: shoppen à volonté! Apothekers weten bv. ook perfect wat je wanneer bij hen gekocht hebt, maar die info is van hen, vermoed ik, en alleen van hen.
Vele ‘professionals’ kennen dus een stukje van de puzzel, maar niemand is geïnteresseerd in de patiënt.
Kortom, voor mij ligt één van de kernen van het verhaal bij het standpunt dat een te groot deel van de dienstverleners innemen, omdat ze mogen of moeten, namelijk dat van henzelf en niet dat van de patiënt. Stappen in de goede richting zouden bv. zijn:
- delen van info over patiënten met psychische aandoeningen
- duidelijke diagnose stellen én meedelen aan patiënt en familie
- verplicht globaal medisch dossier bij psychische aandoeningen en/of
- verplichte melding bij het voorschrijven van verslavende producten, centraal of bij de arts met het globaal medisch dossier
Allemaal elementen in de sfeer van communicatie met en tussen alle betrokkenen. De geïnterviewden geven het goede voorbeeld.
Maar wie gaat er werk van maken?
Voor mij en mijn vriendin komt het te laat: ze is vorige maand overleden. Zouden dergelijke maatregelen een verschil gemaakt hebben? Met wat ik nu weet wel, al was het maar omdat je zelf mee het verschil kunt helpen maken en je kansen kunt verbeteren. Lost dat alles op? Waarschijnlijk niet, maar heel wat mensen gaan er beter, of langer door leven, en waarschijnlijk verdient het zich nog terug ook.
Een beetje lange reactie misschien, dus voel u vrij om die in te korten.
80 Christie // 22-11-2009 om 23:04
Eerst en vooral veel sterkte voor die ouders van carl.
En dan vooral veel lof voor jullie programa.
Ik zelf heb een zoon die aan soms pschychotisch is en dit vooral door zijn druggebruik , en begrijp goed die mensen met wie die samenleven , maar daar komt nog eens die drugs bij waarover je geen controle hebt , de last van waar is hij nu weer mee bezig , ofwel diefstallen plegen ,ofwel geld van zijn ouders ,broer of zus stelen .
Geloof me ik weet wat ik u vertel zit er al 10 jaar mee .
En inderdaad die wachtlijsten voor opname zijn zo lang , dat een mens het zou opgeven , laatst hebben we 5 maanden moeten wachten , vind u dat nog redelijk ,en inderdaad hij heeft al tientale opnames gehad , en vooral aan de dokers luister eens naar de ouders ze zijn er ook bij betrokken , veel meer dan jullie denken , het zijn tenslotte onze kinderen .vgt Christie
81 IDB // 22-11-2009 om 23:03
proficiat aan de makers van dit programma. Ook hier niets anders dan herkenning. Al van mijn jonge ‘jeugdjaren’ leef ik in zo’n situatie door vele trauma’s opgelopen door seksueel misbruik. Ik kan mijn beroep niet meer uitoefenen, mijn ex man kon niet ‘met mij’ leven en heeft zijn geluk bij iemand anders gevonden, het kan soms een hele eenzame wereld zijn. Al meer dan 11 jaar volg ik verschillende therapieën, verschillende opnames… Vaak leef ik van uur tot uur, niet wetend wat het komende uur brengt, wat de toekomst brengt, niet hopend op een beetje geluk. Soms kan ik de wereld aan en straal ik het uit, veel vaker valt de wereld op mijn kop en voelt het uitzichtloos. Dan mogen ‘ze’ me komen halen…
Deze uitzending trof me diep. Vooral om de menselijkheid, de sereniteit, maar ook omdat het me hoop geeft…
De getuigenissen van enkele ‘patiënten’, hun naasten die door hun toegewijde liefde zoveel kunnen betekenen… het vroeg wellicht veel moed om hiermee naar buiten te komen. Dank je wel dat jullie dit deden! Niet enkel voor de ‘onwetende’ mens die naar tv kijkt, maar ook voor lotgenoten is dit van veel betekenis!
Aan de ouders, naasten die getuigde; besef goed dat jullie meer doen dan jullie beseffen!!!
Aan de ‘lotgenoten’; dank jullie wel voor jullie moed. Jullie praten is ook een beetje ‘mijn’ praten!
…
ik word er stil van…
82 maes sylvain // 22-11-2009 om 22:48
Inhoudelijk goed en gedurfd. Ik kan het camerawerk en de belichting helemaal niet aprecieren. Het is niet omdat het over psychose gaat dat de belichting als een theaterscene moet opgevat.
83 floris // 22-11-2009 om 22:48
een prachtige uitzending!
iedereen zou dit eens moeten zien.
veel denk ik dat het overvloedig gamen er iets mee te maken kan hebben, mensen kunnen de fictie wereld van de game niet meer onderscheiden met de realiteit.
het kan verkeerd zijn, maar uit eigen ervaring denk ik wel dat er een waarheid in zit….
84 Marleen S. // 22-11-2009 om 22:46
Bedankt voor reportage. Probleem wordt hierdoor bespreekbaar gemaakt. Een kind hebben dat psychisch lijdt, is dikwijls de hel op aarde omdat je zo machteloos staat. Onze zoon heeft reeds 2 opnames achter de rug maar de zorg achteraf en de begeleiding van het gezin is nog niet voldoende uitgebouwd. Momenteel heeft hij een heel goede psychiater. Zijn psycholoog en vriend is in de zomer overleden. Ik hoop dat hij opnieuw een goede psycholoog vindt, die hem kan begeleiden. Dankzij een begripvolle stagemeester, heeft hij zijn stage als apotheker kunnen afronden. Maar zo lang hij geen vast werk heeft en in onzekerheid leeft, blijft het moeilijk voor hem om stabiel te blijven. Onze familie, vriendenkring en collega’s zijn wij dankbaar omdat zij blijven luisteren als het moeilijk is.
85 D.M.M. // 22-11-2009 om 22:44
Dank aan Panorama, aan Prof. Dr. Dirk De Wachter, aan Mevr. Craeymeersch van Similes, aan de moedige getuigen. Zolang uw kind (partner of familielid) van de ene psychose in de andere terecht komt, kunt ge niet voor TV getuigen, want voor zo’n getuigenis hebt ge de toestemming van deze persoon nodig Dat kunt ge alleen doen als de betrokkene er niet meer is, of wat minder vaak voorkomt, als het iemand is, die de psychoses goed verwerkt heeft. Duizendmaal dank aan Katrien.
Wij hebben zowat dezelfde ervaringen met de psychiatrie als J. H. en de anderen die hierboven reageerden, Weinig of geen uitleg krijg je in de wereld van de psychiatrie (topmagistratuur he). Je steltt alleen vast dat je kind het etiket “biologische psychose‡ opgekleefd krijgt. Je moet je een weg vechten naar informatie en wat er is aan begeleiding. Een jong meisje die onze zoon liefhad en ondanks alles met hem wou proberen door het leven te gaan en wat steun zocht via een “omkaderende‡ dienst, kreeg te horen, dat ze geen enkele steun kon krijgen als er iets mis ging, ze had er immers zelf voor gekozen. Het statement van mevr. Aps dat in Sint-Lucia (Sint-Niklaas) de familie niet gehoord wordt, kunnen we volledig onderschrijven. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat kankerpatiënten op meer aandacht en steun vanuit onze maatschappij kunnen rekenen dan psychisch zieken. Daarbij krijg je vanuit de maatschappij vaak het signaal dat het bij psychisch zieke mensen ‡ hun eigen fout‡ zou zijn, dit werd ook verwoord door de zus van Katrien. Waar blijven onze politiekers als het over verbetering van de werking van de psychiatrie gaat ?
86 C. G. // 22-11-2009 om 22:41
Als zus van een schizofrene broer wist ik niet of ik droefheid of vreugde moest voelen bij deze zo herkenbare situaties. Vreugde omdat je niet alleen bent, droefheid omdat het één lange lijdensweg is, zowel voor de zieke als voor zijn directe omgeving. Na drie gedwongen opnames, hebben wij nu weer even rust, maar we houden ons hart vast voor het volgende ‘alleen wonen’ want we weten nu al dat dat weer slecht gaat aflopen. Wat we nog niet weten is hoeveel gewonden er gaan vallen en als het echt mis loopt, hoeveel doden. Ikzelf durf mijn broer niet meer onder ogen komen, één aanval is genoeg. Ik sta echter elke keer weer doodsangsten uit als ik weet dat mijn moeder met hem uitstapjes doet (gesloten instelling met beperkte vrijheden). Het behoeft geen uitleg dat jointjes zo iemand geen goed doen, hoewel hij ervan overtuigd is dat hij zich dan beter voelt. Dat gebruik is al bezig sinds hij 12 is. En voor wie denkt dat een ouderwets pak slaag de oplossing zou zijn geweest…. Nouveaux riches zouden we zijn geweest voor elke keer dat we dat hebben moeten horen. Wij komen echter met 4 uit hetzelfde nest, waarom zijn de anderen dan niet zo?
Ik kan alleen maar hopen dat het beleid omtrent deze ziekte onder de loupe wordt genomen, want er loopt grondig wat fout op dit gebied. Heel frustrerend wanneer je moet wachten op een ongeluk eer je iemand überhaupt kan laten opnemen. Met alle respect voor de politie (dit is meer een beleefdheidsuitspraak dan dat het gemeend is), maar deze mensen zijn totaal niet opgeleid om met zulke mensen om te gaan. In detail treden zou tijdrovend zijn maar als een opname uiteindelijk dan toch lukt, probeer dan maar eens feedback te bekomen of opvolging wat de medicatie en dergelijke betreft wannneer ze terug (nog steeds ziek) in de maatschappij aan hun lot worden overgelaten…..Mijn broer is in weze een hele lieve 31- jarige man. Zijn ziekte maken hem echter onberekenbaar. En zoals mijn dochtertje van toen 6 jaar tegen me zei : ‘Mama, het is erg wat nonkel je heeft aangedaan, maar jij kan genezen en hij niet’.
Aan de ouders van Carl wil ik nog zeggen, dat hij zich gelukkig mocht prijzen met zo’n ouders.
87 M.F. // 22-11-2009 om 22:31
Als een psychotisch iemand te paranoia is om naar een dokter te gaan, en 1) psychiaters te lui zijn om aan huis te komen, 2) huisdokters onwetend zijn over psychoses, en 3) de familie telkens wordt afgescheept met “als ze geen gevaar is voor zichzelf of voor de samenleving kunnen we niets doen‡, dan ben je jaren bezig om zelfs nog maar aan een diagnose te komen, laat staan een gepaste behandeling te hebben gevonden. Er moet mijn inziens nog zeer veel gebeuren rond vroege detectie.
88 Cécile // 22-11-2009 om 22:11
Vond het een heel goede uitzending: zeer herkenbaar en alle facetten helder en zorgzaam belicht.Liefdevol zonder kwezelachtigheid.
Inderdaad is het beleven van een psychose verschrikkelijk. “De hel op aarde‡heb ik 3x moeten meemaken. Na 8 jaar werd de diagnose bipolaire stoornis gesteld. Ben nu 10 jaar aan de medicijnen en voel mij stabiel,maar kwetsbaar.
Heb goed geleerd om de signalen te onderkennen en vooral om dan maatregelen te nemen(gas terug!) en de psychiater te waarschuwen.Het bijhouden van een life-chart (bekend in Vlaanderen?) kan daarbij helpen.
Dat je littekens overhoudt van een psychose is mij bekend. Geheugenstoornissen,achterdochtig zijn,kort lontje hebben etc.
Vroege detectie juich ik toe. Of dat,bij ons in Nederland, gedaan wordt,laat staan gestimuleerd wordt betwijfel ik…
Dank U wel voor deze zeer goede uitzending.Veel succes met Uw werk!
Cécile.
89 paul klijn // 22-11-2009 om 22:05
Is er geen enkele psychiater beschikbaar die een oorzaak kan, of durft suggereren, of behoort dat tot het grote taboe van de mensheid en moet dit dan maar als een fataliteit ervaren worden?
90 van de vloet // 22-11-2009 om 22:02
18 jaar geleden was ze 6 jaar en hoorde ze stemmetjes, ik dacht dat ze paranormaal begaafd was en hoopte dat het zou overgaan. Ik vertelde het aan mijn ouders en vrienden, maar niemand nam attentie. De stemmetjes bleven, ik wist me geen raad. Ze was geen gewoon kind, dat voelde ik wel, ze was wat verward, chaotisch, heel gevoelig absorberend, intelligent, artistiek. We praatten veel, ik luisterde veel, dat had ze nodig. Rond haar 15de kreeg ze zwaar anorexia boulemie, ze schreeuwde zelf om hulp voor het te laat was en ze niet meer terug kon. Ik wist niet waar ik moest beginnen. Na weken kwamen we terecht in Paola-ziekenhuis te Antwerpen voor een intake. Ik vertelde over de stemmetjes en de boulemie en de angstaanvallen van mijn dochter. Ik kreeg geen uitleg geen verklaring, niets. We werden op de wachtlijst gezet. Van haar 16de tot haar 18de is ze raar of zelden nog naar school geweest, ze werd er ook helemaal niet begrepen door de leerkrachten, ze was een lastpost voor sommigen voor anderen toch wel een sterk pluspunt in een saaie les, ze is zeer intelligent en bijzonder creatief en artistiek.
Uiteindelijk is ze er zelf min of meer uitgeraakt, het sluimert nog steeds maar ze heeft er leren mee omgaan.
Ze heeft een psychiater gevonden waar ze het goed mee kan vinden. Niet te vergeten dat zo’n jonge mensen met hun karig loontje deze onkosten moeilijk kunnen vergoeden, ook medicatie.
Enkel in stresperiodes hou ik mijn hart vast.
We zijn bij veel psychiaters en logen gaan kloppen en geen enkele heeft mij ooit een duidelijke uitleg gegeven.
Tot voor kort weet ik dat die stemmetjes met psychoses temaken hebben omdat deze aandoenigen meer en meer in de media worden besproken.
Ik kan u verzekeren dat ik als alleenstaande moeder heel wat angstige en verdrietige periodes heb doorstaan omdat ik niets wist, geen hulp of uitleg kreeg omtrent de aandoening van mijn dochter.
91 david // 22-11-2009 om 21:58
dank u met deze reportage zal de muur van onbegrip hopelyk wat minder hoog worden . ik ben zelf namelyk op myn 23 ste ziek geworden en na een psychose vrywillig opgenomen geweest en dat was een zeer moeilyke periode voor my omdat het nieuw was de psychiatrie.
ik ben nu 35 en heb vast werk en getrouwd met iemand die my enorm steunt! ik ben stabiel maar veel “vrienden‡ van vroeger heb ik niet meer alleen enkele lotgenoten die het ook hebben meegemaakt .ik heb trouwens myn beste vriend in de psychiatrie leren kennen . ik neem dagelyks medicatie en dat zal voor de rest van leven zyn maar met die nieuwe medicynen ben ik niet onderdrukt en heb meer energie om stabiel te zyn en te functioneren. ik heb nooit agressie geuit in myn psychose en myn ouders hebben my ook altyd gesteund wat voor sommige chizofrenen niet kan gezegd worden! de ouders krygen niet altyd de informatie die ze nodig hebben .het is pas na te veranderen van psychiatrie dat het is beginnen beter gaan want in de vorige instelling had men my al afgescheven na myn 2de psychose . ik heb een dochtertje uit een vorige relatie en wat ik heb is erfelyk en dat is een beetje myn grootste angst dat ze ook die lydensweg moet doorstaan maar ik zal ze steunen samen met myn vrouw . daarom wil ik ook die mensen van die preventieteam bedanken dat het er is . want praten werkt echt zelf voor mensen die zeggen dat ze geen hulp willen hopen ze ergens vanbinnen het toch wel . de wereld is meer dan een planeet om op te zyn het is een plaats om te ontdekken en te groeien en te liefhebben cause love is all you need nogmaals bedankt om eens een onderwerp dat taboe is objectief te benaderen en niet iedere patient over de zelfde kam te scheren
92 I.V. // 22-11-2009 om 21:57
Gefeliciteerd met deze reportage! Sereen en respectvol gebracht, met aandacht voor de mens à chter de ziekte én voor de mens nà à st de zieke… Het gebeurt niet vaak dat familie zo volwaardig mee aan bod mag komen.
Met vreugde en hoop stel ik vast dat ook in de psychiatrie hier en daar het besef en zelfs de overtuiging doordringt dat het anders kan en moet… dat stemt mij dankbaar!
Ik ben heel blij met deze reportage!
… en wil graag méér van die aandacht!!!
Ook ik ben één van die véle familieleden in Vlaanderen, die (ondertussen reeds meer dan 20 jaar) probeert te overleven, met angsten en zorgen om wat er allemaal kan misgaan met mijn kind, om wat ie allemaal kan aanrichten zowel bij anderen als -en vooral- aan zichzelf; met de zoektocht naar hulp, naar gehoord en au sérieux genomen worden, zowel voor mezelf als voor mijn (ondertussen meerderjarig…) kind; met de vraag/roep om begrip én respect voor zowel patiënt als familie…
En neen, ik heb het niet over allerlei excuses om een hoop rotzooi goed te praten! En ik weet dat het ook voor de ‘anderen’ niet gemakkelijk is, en dat de patiënt vaak moeilijk ‘is’ of ‘doet’.
Wij hebben nog vrij goede ervaringen gehad met dé psychiatrie en zijn daar dankbaar om… maar wat betreft de nazorg en opvolging is er nog zéér véél werk aan de winkel: velen moeten hun oogkleppen en harnas afwerpen, snel uit hun ivoren torens afdalen en zich nà à r hun klanten toe reppen!
En wat minstens even belangrijk is: doorbreek de taboes! Want mensen met psychische problemen- in de brede zin van het woord- en hun familie ervaren het tekort aan begrip, hulp en begeleiding ook dagdagelijks bij het wonen en werken, bij het zoeken van werk of een woonst, bij de officiële instanties, politie of justitie,… kortom in alle facetten van hun (over)leven!
Wij, familie, weten dat ‘moeilijk’ ook moet gaan… Tenslotte hebben wij géén keuze, noch de luxe van makkelijke vooroordelen of onwetendheid!
Bedankt aan de Panorama-ploeg!
93 Katleen // 22-11-2009 om 21:56
Proficiat aan de makers van dit programa .
Eindelijk eens een onderwerp wat vele families die er mee te maken hebben een hart onder de riem brengen.
Ik heb ook een zoon die reeds 10 jaar psychotisch is en het bepaalt ook mijn hele leven. De zorg ,de angst van hoe zal het morgen zijn.Het heeft ook mijn huwelijk doen stranden want de vader (zelf geneesheer ) kon het niet meer aan
en heeft zelden of geen kontakt meer met zijn zoon. Het is een lijdensweg voor mijn zoon maar ook voor mij.
Ik hoop dat jullie het niet laten bij deze ene uitzending.
94 Pieck Firmin // 22-11-2009 om 21:56
Proficiat met jullie programma. En dank aan de patiënten en hun families voor hun moedige getuigenissen.
Toch wel een blaam voor ons land,dat de gezondheidszorg hoog in het vaandel draagt, achterop hinkt als het op een efficiënte psychiatrie aan komt. Ook wij ondervonden dit toen ons gezin met manisch-depressifiteit geconfronteerd werd. Wat een lijdensweg!
En even ter zijde: waarom wordt de zo noodzakelijke hulp van een psycholoog nog steeds niet erkend door het ziekenfonds?
95 Ria // 22-11-2009 om 21:55
Heel interessant programma ! Nu begrijp ik nog beter dat mijn ex-man leed aan psychoses en uiteindelijk overleed aan een geweldadige zelfmoord . Hopelijk werkt men vlug verder aan uitbreiding van hulp , heel zeker zijn geld waard !
96 blanche // 22-11-2009 om 21:53
Lieve ouders van Carl
In jullie verhaal vind ik mezelf terug met het gebeurde van mijn broer die al zo dilwijls een psychose heeft gehad en waar ik al meerdere keren juist ben ontsnapt aan hetgene dat jullie is overkomen, mijn hart deed pijn als ik jullie hoorde vertellen en ik leef enorm met jullie mee en ik weet uit ervaring dat Carl jullie zeker nooit kwaad heeft willen doen .Ik wil dit ook meegeven aan alle ouders ,broers,en zussen en familie
alleen door onze vriendschap en liefde kunnen ze overwinnen al is het tijdelijk
De ouders van Carl zeiden het zo mooi
als hij zich goed voelde dan wij ook ,voelde hij zich slecht wij ook .
Zo vergaat het mij ook al jaren ,nu is hij weer in zijn eigen huisje voor hoelang weet ik niet .
Dat zal ik nooit weten !
Ik zou er nog uren over kunnen schrijven ,maar ik ga het hier bij laten .
Er komt teveel naar boven nu ,mensen die hetzelfde ook overkomen is weten wat ik bedoel.
Het beste aan alle ouders en familie
97 Marie // 22-11-2009 om 21:52
Vooreerst, het grootste respect voor de moedige ouders, die in de reportage getuigden. De moordende jongeren (Dendermonde, Marollen, enz.)… acute psychose-aanval? Telkens beweren de families dat het hier over héél ‘normale’ jonge mensen gaat, uit heel normale gezinnen, met een goede opvoeding…eigenlijk vaak hypersensitieve personen.Het lijkt me méér dan geraden om met de Iers-Britse experimenten verder te doen en versneld die anonieme hulpgroepen uit
te bouwen.Er komt zéér veel druk, van alle kanten op de jongeren. Ze zoeken verlichting van hun stress in drugs, psychose tot gevolg…een vicieuze cirkel.
Vroege detectie is dus cruciaal!
Is er al eens onderzoek gedaan of ‘gewone’ medicatie ,die oa vooral door jongeren gebruikt wordt, zoals Roaccutane (acné…), al of niet in combinatie met andere factoren, mogelijk tot zulke effecten kan leiden?
Het is toch vreemd dat het vooral de laatste jaren zo uit de hand loopt? Dat moet toch bij deskundigen een belletje doen rinkelen?
98 Erik // 22-11-2009 om 21:51
Door een psychotische reactie maakte ik contact met een spirituele realiteit, wat voor mij een unieke ervaring betekende.
Erg éénzijdige belichting van het fenomeen psychose. Lees o.a. Pure waanzin van Wouter Kusters.
99 l. // 22-11-2009 om 21:50
De zoon van mijn sinds 10 maanden overleden partner vertoont alle symptomen van psychose. Uiteraard ben ik geen psy., maar zelfs zijn vader kreeg geen respons op zijn vragen. De zoon is inmiddels ruim meerderjarig, de problemen begonnen ver voor ik mijn partner leerde kennen.
Zijn moeder heeft er voor het grootste deel mee afgerekend, wij, mijn partner en ik , hebben hem opgevangen.
Zelf dacht ik altijd in de richting van drugs, na dit programa gzien te hebben, denk ik verder. Een psychose uitgelokt door drugs, dat kan, volgens mijn partner mij vertelde. Een chronische psychose, daar had ik eigenlijk nog nooit van gehoord. Hoe erg ik het ook vind : hij komt hier nooit meer binnen(wat ik trouwens al sinds de dood van mijn partner niet meer wil), ik heb medelijden met de zoon, maar eigenlijk wil ik er niet meer bij betrokken raken.
Hij weigert elke vorm van medische hulp, is paranoide tot en met.
Zijn grootouders van vaders kant leven nog, het zijn oude mensen, ik hou mijn hart vast…
100 Rita Van Hauwermeiren // 22-11-2009 om 21:49
Beste Vera en Johan
Een tiental jaren geleden zaten we samen (ik met Guido) in Gent in het CAT (Gent) in een informatieprogramma voor ouders
Ik was enorm geschrokken toen ik jullie beiden in het prog. over psychose zag.
Wat een verschrikkelijk lijden hebben jullie allen doorstaan! Ik wist niet dat Carl er niet meer is. … Onze innigedeelneming bij het zware verlies van jullie zoon. Ik herinner me hoe jullie beiden zorg droegen voor Carl, hoe je naar oplossingen zocht, hoe je Carl geleidelijk aan hebt aanvaard met die grote problematiek.
Ik wil jullie van harte feliciteren voor de sterke en waardige getuigenis die jullie in het programma brachten! Chapeau voor jullie ouders die zo veel hebben geleden en toch de moed vinden om met jullie getuigenis naar buiten te komen…
Hoe is het nu met jullie? Als je het goedvindt zou ik graag nog eens met jullie contact opnemen. Voorlopig kan je me bereiken op 0484 69 15 36 of via het email adres hierboven. STERKTE: Rita en Guido Flobert - Van Hauwermeiren uit Wichelen
101 a.d. // 22-11-2009 om 21:49
Proficiat voor de uitzending ‘psychose’. Na 40 j werken in een “grote‡ psych.instelling, vind ik dat het thema correct, zonder sensatie en boeiend hebt gebracht.Voor mij is het uiteraard goed herkenbaar.Gelukkig is er een goede evolutie in de hbehandeling waarover u degelijke informatie hebt gebracht. Slechts één min-punt. Bij de steeds weerkerende klacht “we kunnen niet - of toch zo moeilijk- een gesprek vastkrijgen bij de psychiater en/of andere hulpverleners‡ moet duidelijk gezegd worden hoeveel personeelsleden de onze overheid via zijn ziekenhuisnormen voorzien voor welk aantal pt.. Ik heb nog de tijd meegemaakt ( jaren 1960..) waar 3 psychiaters en 1 maatschappelijk werker (naast 92 hulpverplegenden)verantwoordelijk waren voor de opvang van 800 pt, en kontakten met hun families.. Gelukkig is inderdaad sedert 1974 de situatie langzaam veranderd, maar is ze nu reeds optimaal ? Ik hoop het (maa weet het niet meer duidelijk na 10 j.pensionering !)
102 jean verschaeren // 22-11-2009 om 21:46
mijn naam is Jean Verschaeren en ik heb in 1998 en 1999 twee zware psychoses gehad, schizofrenie met religieuze wanen noemen ze dat dan.Ik wil familie van psychotische mensen een hart onder de riem steken en vertellen dat er ook een andere weg is . Vaak wordt er in de psychiatrie medicatie voorgeschreven waarmee de patiënten niet kunnen leven en vaak erger zijn dan de kwaal. Mij hebben ze haldol voorgeschreven gehad, wel, als man kan je dan bv niets meer sexueel, om maar te zeggen.
Ik hoorde nog altijd stemmen, zag overledenen rondlopen en sprak met ze,maar zag ook engelen,…enz.
Totdat ik christenen tegenkwam die leven als de eerste christenen en me vertelden dat er een zichtbare materiële wereld van god is en een onzichtbare geestelijke wereld van god en satan.
Ik ga een lang verhaal kort maken: door mijn persoonlijk geloof in Jezus en bevrijdingsgebed door deze christenen en mijn zonden af te leggen aan het kruis in geloof kwam mijn ziel tot rust, en ook mij geest.Enkel door dit was er een doorbraak in het waarnemen van die dingen.Ik kan hier nog lang over doorpraten, maar dat is de bedoeling niet. Toch wil ik nog wel kwijt dat de psychiatrie vaak machteloos staat tegen geestelijke dingen waar ze geen oplossing voor kunnen bieden,nl: geestelijk tot rust komen en gelukkig zijn, die vrede kan geloof in Jezus wel geven, Trouwens Jezus heeft gezegd: wie vermoeid en belast is , hij kome tot mij en ik zal hem verkwikken. Sinds 2001 ben ik niet meer voor dit opgenomen geweest.
Voor degene die dit willen, mail mij op jean.jozef.verschaeren at gmail.com
En als je dat wil kunnen we skypen en hierover doorpraten, of met justvoip kan ik gratis bellen naar vaste lijnen.
de groeten
103 bartgermonprez // 22-11-2009 om 21:43
Elk programma zoals het uwe vanavond is zeer welkom. Bewustwording van de aanwezigheid van mentale stoornissen in Vlaanderen is een absolute noodzaak. Dank u.
104 joske // 22-11-2009 om 21:43
het is ontzettend moeilijk om mensen die reeds meerdere keren psychotisch of manisch geweest zijn, opnieuw te laten opnemen. je moet al wachten totdat er iets heel ergs gebeurt. de personen zelf voelen niet dat er met hun gedrag iets mis is. ik heb mijn zoon al tot drie keer toe moeten laten opnemen. ik vind persoonlijk dat het veel makkelijker zou moeten kunnen. uit vrije wil ging hij niet binnen. iedereen zag dat het misging. en toch moet je wachten tot er dingen gebeuren die gevaarlijk kunnen zijn, zowel voor hem als voor andere mensen. het is enorm zwaar voor familie. het is erg te zien dat je zoon dan door de politie moet opgepakt worden als een misdadiger terwijl hij eigenlijk gewoon ziek is en moet geholpen worden. hier is wettelijk nog veel werk aan de winkel.
105 Veerle // 22-11-2009 om 21:41
J.H ik kan uw verbittering heel goed begrijpen hoor. Had dit ook voor na zijn eerste opname,toen hij terug naar huis mocht komen. Nergens maar ook nergens werd ik echt verder geholpen,ook gezien mijn zoon toen al meerderjarig was. Heb toen zelfs ten einde raad mail gestuurd naar ministerie van volks gezondheid,lachwekkend welk antwoord ik er van terug kreeg : amai je bent een moedige en sterke vrouw,welke stappen je al ondernomen heb,heb bewondering voor u, en blablabla. Ja alloh sorry eh maar met zulk wederschrijven ben ik niet geholpen . Geen thuis opvolging of niets. Binne de kortste tijd was het terug naar af dus. Tot ik van huidige instelling oproep kreeg om sessies te volgen. Daar voelde ik me teminste begrepen en vond ik enorme steun. Tot op heden worden wij er echt goed geholpen.Het wordt hoge tijd deze ziekte herkenning krijgt. En troost u,kan ook boek schrijven over mijn eerdere ervaringen betreft verder geholpen te worden. Heb begrip voor u bitterheid en leef met u mee. Grtjs Veerle
106 Diego // 22-11-2009 om 21:39
Ik ben 30 en heb sind een jaar de diagnose asperger-syndroom. Bij stress toename word ik ook psychotisch en na een escallatie 1,5 jaar geleden heb ik hulp gezocht. Ik heb geautomutileerd, mezelf zwaar gedrogeerd, mezelf bewusteloos geslagen om het te doen stoppen en bij tijden een kluizenaarsbestaan gekend omdat ik mijn hele leven heb moeten aanhoren dat ik me aanstelde, infantiel gedrag vertoonde & stom en onnozel aan’t doen was. Nu nog dikwijls, reageren mensen zo als ik mijn verhaal doe. Ik heb betaald voor hulp maar heb in de plaats een diagnose gekregen. Ik zoek nog steeds naar hulp om zelfstandig een dragelijk bestaan te kunnen leven. Ik betaal nu een coach om naar me te luisteren en hij vertelt me graag wat er nu juist zo anders aan mij is… maar de hulp die ik vraag daar wordt straal genegeerd. Sorry dat ik niet begrijp wat administratie in werkelijkheid betekent, mes excuses dat ik daar voor de neurotypische geesten belachelijk snel gestresseerd en gedesorienteerd van geraak en pardon als ik iemand wil aanvragen om me daarbij te helpen. Ik heb het begrepen… zolang men de grote massa laat denken dat er hulp is… en men mij blijft straffen met dan maar meer papierwerk te geven om iemand aan te vragen om me met papierwerk te helpen… blijft de wereld rustig verderdraaien en verdient men ten minste nog iets aan mij. Gelukkig staat het internet vol met pranayama, meditatie & zelfhypnose workshops of ik kon onze vriend van Temsche gaan vergezellen. Mss kom ik hem nog wel eens tegen. Praise the lord voor mensen die familie hebben die de moeite willen doen hen te helpen… deze zielepeut gaat dringend wat ademhaling oefeningen doen. Adios!
107 Vincent // 22-11-2009 om 21:38
gevoelige kind + pesterij op school + vervuilde environnement (leven op 30 m van een hoogspanningskabel van 500 000 volts) = psychotische symptomen
Twee geslaagde zelfmoorden van buren en asociale gedrag in de wijk
108 Hugo Watzeels // 22-11-2009 om 21:36
Heeft iedereen goed gekeken en geluisterd?? Dank u wel, groenen en SP.a die het cannabisgebruik zoniet gepropageerd dan toch vrijgelaten hebben.
En einde van de jaren ‘7O was er op de BRT1 een “jeugdprogramma‡ waarin de jongeren bijna werden aangezet om cannabis en andere drugs te gebruiken en werden hen allerlei trucs geleerd om de politie te misleiden of eraan te ontsnappen…De wetenschappers en politiemensen kenden er niks van, de toenmalige BRT radio zou de jongeren wel juist “voorlichten‡ . De destijds door ons voorspelde gevolgen zijn nu duidelijk….en de brave burger kan nu voor de kosten opdraaien. En hoe zachter de aanpak van drughandelaars, hoe erger het wordt. “
109 P. V. // 22-11-2009 om 21:36
Een beklijvende reportage over wat nog dikwijls een taboe blijft. Op 13 jarige leeftijd werd bij mijn zoon ADD en een autismespectrumstoornis vastgesteld. Na een verblijf van een jaar in kinderpsychiatrie functioneerde hij enkele jaren vrij normaal. De dag van zijn 18de verjaardag werd hij van school gestuurd. Een jaar later belandde hij uiteindelijk in een diepe depressie, met gebruik van cannabis, amfetamines (relatine). Uiteindelijk werd hij gedwongen opgenomen, na 40 dagen weerd vrijgelaten, enkele maanden later vrijwillig opnieuw opgenomen en nu dus weer gedwongen. De reportage was heel herkenbaar, al richt te agressie zich bij onze zoon (gelukkig) enkel tegen zichzelf. Uit ervaring weten wij hoe het voelt wanneer je je kind moet achter laten in de isolatiecel - en daarbij een deur die niet zou misstaan bij de nationale bank, achter je moet sluiten, als betreft het een gevaarlijke ziekte. Ondanks de uitstekende zorg van tal van hulpverleners, blijven ook wij dikwijls achter met een wrang gevoel. Gebrek aan (tijdig) overleg met de familie, gebrek aan goede opvangmogelijkheden in crisissituaties, onaangepaste instellingen (nergens ten lande zijn er blijkbaar instellingen gespcialiseerd in de opvang van adolescenten met autisme), een mank lopende collocatieprocedure, waarbij de rechten van de patiënt dikwijls nauwelijks worden gerespecteerd, het ontbreken van specifieke opvangmogelijkheden voor jongeren boven de 18, die daardoor ineens geconfronteerd worden met een scala van mensen van alle leeftijden met uiteenlopende problemen van uiteenlopende ernst. Er is dringend nood aan een grondige herziening van de wetgeving inzake collocatie, de organisatie van het aanbod (zo ben je op jezelf aangewezen om uit te vinden waar je kind het beste terecht kan), en van de opvang. Te weinig aandacht gaat uit naar alternatieven (de zachte psychiatrie die indertijd met Foudraine’s ‘Wie is van hout’ opgang maakte). Overbelaste psychiaters en hulpverleners zijn niet de beste garantie op genezing.
110 Guido Verstraeten // 22-11-2009 om 21:33
als ouder van een kind met een psychiatrisch verleden, hier enkele reacties
1) de hulpverlening kan niet om met de ouders, vooral als die intellectueel sterker zijn dan de hulpverlening
2) kinderen met borderline, en in het bijzonder confabuleuze borderline maken het voor hun omgeving erger dan kineren met psychosen. Hun symptomen zijn ook voor de niet-professionele buitenwereld immers duidelijk herkenbaar. Voor borderliners is dit zelden het geval.
3) de sociale begeleiding in Vlaanderen keert zich op de eerste plaats tegen de ouders, waarvan een confabuleuze borderline handig gebruik maakt. En daarmee worden ganse gezinnen verwoest.
111 M. // 22-11-2009 om 21:29
Heb als zware chronische pijnpatient ooit mijn toevlucht gezocht, met medeweten van een arts, in cannabis hetgeen niets hielp voor de pijn doch me wel hielp de pijn te vergeten.
Gevolg een zelfmoordpoging met als diagnose ‡ psychose‡. na 4 m ziekenhuis ben ik nu voor 90 % genezen. Van die psychose heb ik geen last meer , eerder wel door van een depressief gevoel door de geïsoleerdheid ten gevolge van mijn vele pijnen en ziekenhuisopnames.
Mijn belangrijste opmerking op deze uitzending is nl één van de genoemde klinieken werd beschreven als ééntje waar weinig contact word gelegd met de familie, waar de familie met zijn vragen niet terecht kan ?
Daar heb ik gelegen en ik heb juist het tegenovergestelde meegemaakt. Misschien beetje afhankelijk van de behandelende psychiater ipv de kliniek ??? Dankzij die kliniek ben ik herstelt van een psychose en leef ik nu zelf zonder (psychose) medicatie doch wel met regelmatige begeleiding.
Ik wens iedereen die hiermee te
maken krijgt van harte heel veel sterkte, als patient is die ziekte onbeschrijfelijk erg maar kan me voorstellen dat dit net hetzelfde is voor de familie, kenissen…..
112 Veerle // 22-11-2009 om 21:28
mijn ouders hebben het zeer zwaar gehad met de psychose van mijn broer enkele jaren geleden. Hij heeft geschikte medicatie maar de angst blijft! mijn ouders en ik hebben veel steun gevonden bij de hulpgroep van similis. Zonder mij waren ze nooit gegaan! Altijd was en ben ik de sterke als we samen zijn maar als ik nu deze reportage zie vanuit mijn eigen privezetel, stromen de tranen over mijn wangen omdat ik in mijn eigen zetel me niet sterk moet houden voor mijn broer en familie, en ik voel wat ze doormaken! Waar is de familiale opvolging voor deze lotgenoten en wie kent de lijders van psychose beter dan de naaste familie en vrienden die echt van hun houden en echt wel kunnen helpen!
113 leen // 22-11-2009 om 21:27
Als ik me niet vergis is Dirk De Wachter verbonden aan het ziekenhuis in Kortenberg. Daar heb ik samen met SIMILES en mijn zoon moeten knokken om enige gesprekken te krijgen. 2 jaar gedwongen opname, het laatste jaar op een afdeling die niet geschikt was voor hem. Het kwam er op neer dat ze “een bed‡ hadden voor hem. Vroeg opsporen van… een lachertje, onze huisdokter deed een poging om opname via spoed en ze lieten hem gaan “niets aan de hand‡ Als ouder heb ik gewoon moeten toezien hoe hij volledig de dieperik intuimelde en dan was het natuurlijk de grote middelen omdat het niet anders meer kon… Dit had kunnen voorkomen worden….
Had ik geweten wat de gevolgen waren voor mijn zoon, zo een langdurige, niet gegronde therapeutische opname, ik weet niet wat ik zou gedaan hebben…
Nu zijn er de brokken, een harde maatschappij, instanties zoals RVA die niet zien dat mijn zoon ziek is…. De nabehandeling gebeurde in het ziekenhuis zelf en na 2 jaar stond hij terug in de maatschappij zonder enige nazorg. Oh ja, een briefje met een adres van een psychiater die via openbaar vervoer haast niet te bereiken was…
Met een wrang gevoel keek ik naar jullie reportage…. Dokters kunnen het zo goed uitleggen en mooi verwoorden…. zie in de praktijk niet veel van wat ze zo mooi verkondigen… inderdaad zoals hierboven geschreven wordt en zoals in de reportage gezegd is… het is een lottospel…. de dokters wanen zich god en de cliënten vallen of staan door hun goodwill.
Mijn zoon wilt het op zijn manier doen, is niet altijd gemakkelijk maar ik respecteer hem. Elke dag opnieuw knokken, altijd weer opnieuw vechten om te zijn wie hij wilt zijn… Zonder hulp van enig dokter…. want die willen geen gesprekken doen zonder medicatie… Dirk De Wachter, het blijven het is dikwijls een doos vol mooie, lege, loze woorden. De ziekenhuizen en dokters voelen zich zo almachtig met weinig respect voor de cliënten.
leen
114 Veerle // 22-11-2009 om 21:26
Ik heb zojuist de documentaire gezien betreft psychose. Ikzelf heb een zoon die momenteel nog in instelling zit ter behandeling voor zijn psychose,intussen al bijna weer 1j. Dit is al zijn 2 de opname. De instelling waar hij nu verblijft pakt zijn ziekte heel goed aan ongeacht hij ook zijn toevlucht destijds heeft gezocht in de drugs. Ook wij de ouders worden geregeld op gesprek geroepen om zijn evaluatie te bespreken en opvolgen. Minstens ene keer per maand,mochten we buiten dat met vragen zitten kunne steeds bij hun terecht.Wat toch wel heel belangrijk is. Het is inderdaad voor familie en naasten van belang gezien deze ziekte een enorme invloed op uw doen en laten , ja zelf uw heel leven heeft en bepaald. Wil deze instelling ook hartelijk hiervoor danken. Men besef niet wat een grote steun dit me/ons geeft. Periode voor deze opname leekt het of het vechten was tegen de bierkaai.Vaak kreeg ik overal hetzelfde te horen van buitenstaanders,ja zelfs bepaalde instanties : dat hij het zich zelf heeft aangedaan,dat hij van de drugs maar had moeten afblijven,maar ze weten en beseffen niet zulke mensen naar de drugs grijpen uit wanhoop. Omdat ze zich op dat moment goed voelen,die stemmetjes ondrukt en noem maar op.Geeft hun het gevoel het onder controle te hebben,helaas is dit niet zo.
Maar zij weten niet beter
Kan je u als gezonde mens al voorstellen hoe het moet zijn dag in dag uit stemmetjes te horen,al de geluiden van buiten af in 1 en zelfde moment moet verwerken. Je zou voor minder gekke dinge doen om die maar doen te laten verdwijnen.
Ook heb ik te horen gekregen ik geen moeder was omdat ik mijn zoon heb laten coloceren.Vooral bij zijn eerste gedwongen opname.
Heb tot op heden nog geen moment spijt gehad ik deze stap al voor 2 de maal heb moeten ondernemen,is perslot voor zijn eigen goed . Vele mensen durven deze stap niet te nemen om achterklap. Hier zeg ik op: wat de mensen zeggen of denken moet men niet aantrekken het gaat hier per slot om de gezondheid van uw kind. Want wat was er intussen misschien al niet allemaal gebeurd. Tuurlijk hoop ik ook op beterschap van mijn zoon zijn ziekte,gelukkig heb ik aller goede trouw in de instelling waar hij zich nu bevind.Wil nogmaals hun mijn dank betuigen voor hun goed werk ze leveren uileg en steun ze ons geven. Bewonderswaardigend, THX
115 katrien vanderplaetse // 22-11-2009 om 21:26
Dank voor de mooie reportage
Een duidelijk en open beeld om het taboe te doorbreken..
Moedig van de patient die eindelijk het verhaal eens naar de buitenwereld kan brengen
Moedig van de familie die inderdaad mee slachtoffer is en geisoleerd geraakt.
Heel begripvol van Dr Dewachter, een crème van een psychiater…Zo zouden er heel veel moeten zijn…Rustig, niet beschuldigend, duidelijk en met volle aandacht voor de familie..
Graag wel de gegevens van de preventieploeg aub…
Graag een uitgebreider en veel vlugger werkend dossier naar uitkeringen toe..
Graag voortdurend in de media brengen..
Bedankt
t was zo herkenbaar allemaal
116 Van Eenooge Rudi // 22-11-2009 om 21:25
proficiat met de prachtige uitzending een onderwerp die meer media nodig heeft jammer dat het drug gebruik zo centraal stond mijn vriendin heeft een dochter met borderline waar veel gelijkenissen aan zijn opvang is echt nodig met de juiste structuur
117 bonte gidy // 22-11-2009 om 21:25
Wij hebben een dochter van 26 jaar die sinds haar 21 ste drie psychosen heeft meegemaakt .
wij zijn zeer goed opgevangen door het dr Gyslain ziekenhuis te Gent en ons dochter en wij zelf hebben nu nog constant psychatriche hulp .
het programma heeft wel een verkeerd beeld voor ons omdat de patienten in uw programma gebruikers waren van weed en dergelijke. Dit is ten dele een foutieve weergave naar andere patienten die , zoals de psychiater in uw programma aangaf , het een verzwakking kan zijn en ook genetisch kan bepaald zijn.
Tot op vandaag leven wij met een enorme zorg met en voor ons kind.
De relatie die wij met ons dochter nu hebben is hartverwarmend.
Vandaag hebben wij in uw programma wel gezien dat we zeker niet alleen zijn.
118 agnes // 22-11-2009 om 21:24
ik heb met gemengde gevoelens naar het programma gekeken
zelf ben ik tien jaar psychisch in behandeling geweest verslaafd aan medikatie heb goede en slechte herineringen aan die tijd goed opgevangen geweest dat wel maar de slechte herineringen waren ik kon niet meer leven in de maatschapij tot ik er door gedwongen wierd wand mijn echtgenoot had zelfmoord gepleegd en toen stond ik met mijn rug tegen de muur ik moest genezen voor mijn kinderen en god zij dank ben ik al tien jaar genezen en zonder medikatie maar het brengt wel gevoelens mee als ik zo iets zie van een ander
119 Tony Verbeeck // 22-11-2009 om 21:24
Proficiat met de reportage. Ik heb met grote belangstelling gekeken. Ik had me trouwens ook kandidaat gesteld via een vereniging, om mee te werken aan deze uitzending, maar bij de eerste selectie werd ik niet geschikt bevonden. Ik heb mezelf vaak herkend in de situaties. Ik heb jaren vrijwilligerswerk gedaan in onze parochiekerk, omdat ik in het gewone arbeidscirqiut niet meer mee kan. Maar toen ik stopte met vrijwilligerswerk, om de mantelzorg te doen voor mijn oude moeder, kon ik op geen begrip rekenen vanuit de Kerk. Een kwaaie pastoor die tegen mij begon te prediken en een kwaaie voorzitter van de kerkfabriek, die 100 mensen op mij afstuurde op 2 jaar tijd, om mij het leven zuur te maken. Dat is natuurlijk niet meer bevorderlijk voor de stabiliteit van mijn ziekte. Ik ben al 11 jaar onder controle door medicatie. Ik had ook last gehad van psychoses-schizofrenie en reisde zelfs naar Noord-Ierland met de bedoeling er de koning te worden. Ik ben niet aan de drugs verslaafd geweest, maar heb als kindsoldaat veel en vaak in oorlogssituaties geweest en dus ongelooflijk veel onverwerkte traumas meegemaakt. Ik ben wel enkele jaren na mijn collocatie opgevolgd geweest door een psychiater van het CVGG, die met enkele korte gesprekken per jaar voldoende wist te zeggen om mijn vertrouwen te versterken. Zijn opvolger hield er een lange gesprekken consultatie op na en dat viel niet in mijn smaak. Ik had geen zin om alles opnieuw op te rakelen wat 11 jaar geleden gebeurt was en toen ben ik nooit meer naar een psychiater geweest. Mijn oude moeder vond de uitzending te zwaar om te bekijken, omdat de herinnering aan de tijd van mijn psychoses dan weer boven kwamen. Nogmaals driemaal proficiat aan alle geintervieuwde voor de moed die ze hebben opgebracht, om deze ziekte mee uit de taboesfeer te helpen halen. Dank je wel!
120 sophie // 22-11-2009 om 21:23
zeer interressante reportage vooral omdat ook es gedacht is aan het gezin,de familie..hoe ervaren zij dit alles ? is er vr hen steun,uitleg ? vaak niet.. ik zelf heb een dochter van 14j met adhd en zoek nog steeds enige steun,begrip,..het is elke dag opnieuw beginnen en soms moeilijk maar ze is een schat hou van haar vr wie ze is
121 Bruyninckx Ireen // 22-11-2009 om 21:21
Waar kan je als ouders naartoe?Hoe gebeurt die vroege detectie?Het was interessant geweest een telefoonnummer te zien verschijnen waar je met je vragen terecht kan of adressen ,verenigingen.
Welke medicijnen worden gegeven?Hoe is het verloop daarvan?Wat zijn de nevenwerkingen?Wie kan een antwoord geven op al die vragen die je je stelt?Het is een eenzame ,zeer eenzame weg.
122 Carpentier Maria // 22-11-2009 om 21:20
Getuigenis van een moeder .
Eindelijk eens een zeer goed programma met herkenbare feiten want zelf hebben we ook een zoon van 23 jaar die psychose heeft . Zelf hebben we enorm moeten zoeken om hulp maar het is ons gelukt Brecht is 1maal vrijwillig en 2maal gedwongen opgenomen geweest . Nu woont hij in beschut wonen en steld het daar goed het contact is veel verbeterd tussen ons. Zelf als moeder heb ik laatst op 5november een getuigenis afgelegd i.v. b. met die ziekte uit eigen ervaring veel goede reacties gekregen want de buitenwereld weet er nog te weinig over. Dank voor dit programma Maria
123 Arne // 22-11-2009 om 21:19
ja psychose tell me about it dat de gevolgen van zo’n waanwereld waarin je even terecht komt soms desastreus kunnen zijn voor de rest van je leven heeft veel te maken met de taboesfeer die daar nog altijd rond hangt.Juiste medicatie doet wonderen en heeft in mijn geval tot stabiliteit geleid in mn leven.Ik heb nu een ambulante begeleiding maar moet nog maandelijks naar de justitieassistent als gevolg van mijn internering en maandelijks politiebezoek.Heel vervelend allemaal.Psychose is een ziekte die met de nodige medicatie en sociale opvang perfect kan bestreden worden haal dat alstublieft uit de taboesferen.veel succes
124 karolien // 22-11-2009 om 21:19
Ik werk beroepshalve vaak met jongeren met psychotische problematiek. Vaak vertonen die jongeren voor een eerste opstoot al heel wat tekenen van ‘niet omkunnen met weinig structuur’ en hebben ze al heel wat negatieve ervaringen opgelopen op school. ik ben ervan overtuigd dat vroegdetectie heel wat leed zou kunnen voorkomen door korter op de bal te spelen. De organisatie van hulpverlening kan zeker verbeterd worden maar vaak wordt deze pas in een laattijdig stadium ingeschakeld, waardoor het dikwijls klimmen is uit een erg diep dal. Jongeren gemotiveerd krijgen voor nodige ondersteuning is geen sinecure, want welke jongere wil graag horen dat zij anders zijn dan anderen. Alle middelen zijn daarvoor welkom.
125 Wim Thienpont // 22-11-2009 om 21:17
Goede uitzending. Ze zou nog beter zijn als men ook had gewezen op het feit dat drugs die als ‘medicatie’ voorgeschreven worden (rilatine, concerta, strattera,..) psychoses kunnen induceren. Per slot van rekening is rilatine nog sterker dan cocaïne en wordt het massaal voorgeschreven aan kinderen.
126 nathalie // 22-11-2009 om 21:15
een knuffel aan iedereen. psychotherapie en medicijnen helpt maar vooral veel liefde, eerlijke knuffels, ookal zijn die midden in de nacht nodig…gen-omgeving correlatie.. Groot vraagteken in de praktijk…
127 b. // 22-11-2009 om 21:14
proficiat voor de realistische uitzending!
zoals gezegd ‘een ziekte zoals een ander’spijtig genoeg geen hulp door ingreep ,chemo,bestraling…wel levenslang proberen stabiel door t leven te gaan goddank met hulp van goede psychiaters,therapeuten en verpleegkundigen!Maar ook gezinnen die ondanks alles overeind blijven en vaak op de toppen van hun tenen leven maar toch overleven!
wat met patienten die met medicatie toch studies kunnen afmaken ,diploma’s behalen en werk vinden wsat doen zij ?toegeven dat ze t vaak moeilijk hebben,dat ze medicatie nemen…. maar dat ze ondanks alles ook vaak goed kunnen presteren
128 Yvonne Lesenne // 22-11-2009 om 21:12
Proficiat en bedankt voor deze uitzending! Hopelijk kan het taboe rond psychose doorbroken worden en zal misschien ooit algemeen worden aanvaard dat een psychose een ziekte is waar niemand om vraagt. Ik heb het zelf meegemaakt maar kan dankzij medicatie en psychologische ondersteuning een normaal leven leiden. Het zal voor me misschien wel wat zwaarder zijn dan voor gezonde mensen om te gaan werken. Daarom heb ik veel bewondering voor de man die weigert in zijn zetel te blijven zitten en toch gaat werken. En nog meer bewondering voor zijn moeder die hem steunt en helpt, wat een sterke vrouw! Het verhaal van Carl en zijn familie is intriest en deze tragedie had misschien kunnen voorkomen worden. Ondanks het feit dat steeds meer psychiaters en psychologen zeer bekwaam zijn, zijn er nog wantoestanden in de psychiatrie. Ik heb het zelf ook meegemaakt dat zelfs psychiaters niet zagen dat ik psychotisch werd en op een bepaald ogenblik had het slecht kunnen aflopen. Gelukkig kan ik bevestigen dat met een degelijke begeleiding en wat wilskracht een menswaardig leven mogelijk is. Met dank aan al die moedige mensen die bereid waren hun getuigenis op televisie af te leggen.
129 d. g. // 22-11-2009 om 21:10
Geachten
Ik ben net vrij na een gedwongen opname. 8 dagen totale afzondering, enkel een aantal dichte geliefden op bezoek. Anders niemand gezien, geen verpleegkundigen, dokters, geen enkele vraag: Hoe gaat het? Of toch bij eerste minuut opname, vraag van psychiater: Wil je medicatie!
Ben nu mijn boek aan het schrijven met als titel: Door-(langs)heen mijn levensfasen richting gedwongen opname en …
En de gevolgen zijn dramatisch!!
Zeer zinvolle reportage!!
Groet van een leerkracht opvoedkunde, psychologie!!
130 Jari // 22-11-2009 om 21:10
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat alle politici beseffen dat 2,3 miljoen EUR om mensen met een psychose te helpen belangrijker is dan de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en zo nog van die flauwe kul.
En ik hoop dat de mensen die op TV hun verhaal verteld hebben morgen niet ontslagen en gemeden worden omdat ze “zot‡ zijn. Want jammergenoeg is onze maatschappij niet altijd geen opvangtehuis waar mensen om mensen geven. Daarvoor is de verleiding van de macht en het grote geld te groot.
131 luc schiettecatte // 22-11-2009 om 21:09
zit met een zoon van 25jaar verslaaft aan allerlij soorten drug en heeft daarbij een spyhoze overal waar we om hulp vroegen stuurden ze ons van het
kastje naar de muur .is acht weken gecolloceerd geweest is daarna vrijgelaten zonder verdere hulp leeft nu op straat als we ergens om hulp vraagden was het van wij kunnen niets doen voor u .heeft nu een advokaat aangesteld door het gerecht als we hem wat vragen voor een plaatsing is het van
kan niets voor u doen er zal iets moeten gebeuren voor men ingrijpt en dan zijn de ouders weer de dupe
132 fonne // 22-11-2009 om 21:09
ik ken ook z’on patient , en het is erg moeilijk voor familieleden die zo iets moeten meemaken , wel vind ik erg jammer dat er niet genoeg profesionele hulp is in belgie , als je ontslagen word uit de kliniek , sta je terug van af , en trek je plan , spijtig….
133 Jim // 22-11-2009 om 21:09
21-04-2003 ben ik terug binnengekomen in het ziekenhuis van Zottegem hoe toepasselijk
,door men overmatig en mix gebruik van drugs ben ik psyhotische geworden mijn eigen schuld maar ik kwam van uitgaan oh in Gavere en ben tegen 30km/h naar huis gekomen omdat ik dacht dat de politie me achtervolgde … heel lang verhaal heb er een dagboek van bij gehouden,nu werk ik ben vrachtwagenchauffeur ce,mijn hobby’s zijn palmbomen kweken en brandhout verkopen en ben ook bezig aan een huisje dus mensen die denken dat psychotische mensen alleen maar proffiteurs zijn van de staat hebben het goed mis,Dank u .Jim
134 NVT // 22-11-2009 om 21:09
Wat als je wordt opgevoed door iemand met psychose,die in Sleidinge en vele andere instellingen is opgenomen.
Dit laat onuitwisbare sporen na.Voor een geamputeerde arm en been bestaan er protheses.Voor een zieke geest niets.
135 jasperdj // 22-11-2009 om 21:08
Ik vond het een ontroerende reportage en leerde veel bij over psychotische patiënten. Voor drugsverslaafden (cannabis of hard drugs) kan ik weinig begrip opbrengen wanneer zij nadien aan psychoses lijden. Dat moet je maar weten voor je aan die vuiligheid begint. Maar sommige mensen (1% van de bevolking! ) worden ermee geconfronteerd zonder dat ze dit zelf in de hand werkten, en met hen heb ik oprecht medelijden. Ik hoop dat het vermelde vroeg-detecteren systeem ook in Vlaanderen goed wordt uitgewerkt. Ik heb ook nog een tip voor patiënten: misschien kan meditatie of yoga jullie helpen de harde lijdensweg te doorstaan. Met vele groet
136 K.V // 22-11-2009 om 21:08
Een moedige en serene reportage.
Vooral de getuigenis van de ouders van Carl heeft me geraakt en getuigd van hoeveel zij van hun zoon houden.
137 veve // 22-11-2009 om 21:08
zoek zo vlug mogelijk hulp bij eerste kenmerken. Luister naar de psychiater en doe a.u.b. wat ze van u vragen,(medicatie, rust therapie) bedankt Sluidinge en iedereen die mij al die jaren gesteund hebben(familie,psychiatrie, ‘tVeer…) zonder jullie was het me niet gelukt en ik ben heel dankbaar voor jullie hulp en tips.
Elke dag positief beginnen, hoe erg het lijden ook is, is de beste medicijn!!!!
138 S. // 22-11-2009 om 21:08
Het is moeilijk mijn emoties rond dit programma over psychoses te verwoorden. Het deed me goed door anderen te horen vertellen hoe zwaar dit is voor zowel patient als voor de directe familie. Een verademing ook eindelijk openlijk kritiek te horen over de behandeling meer bepaald in St Lucia, Sint-Niklaas. Ik kan volledig akkoord gaan met wat in het programma hieromtrent werd gezegd … ik zit - spijtig genoeg - met hetzelfde gevoel mbt de behandeling van mijn schoonzus en het gezin van mijn broer
139 Hubert Catteeuw // 22-11-2009 om 21:07
Geachte Panorama,
Voor mij geen schuilnaam. Ik heb met interesse Uw programma bekeken. Het kwam mij allemaal zo bekend voor. Ik heb een zoon van 38 jaar. Sinds 20 jaar heeft hij een psychotisch verleden. Voor de ene psychiater is hij schizofreen, voor de andere manisch-depressief , voor een derde psychotisch. Eigenlijk een zeer moeilijk te vatten wetenschap, die psychiatrie! Wat de enigste zekere wetenschap is die wij na al die jaren als familie weten is dat het overmatig gebruik van cannabis heel schadelijk is voor jonge hersenen. Mijn zoon was 17 toen hij overmatig met dit goedje experimenteerde. Ik heb mij dus voorgenomen dat de eerste die in mijn bijzijn cannabis ophemelt, eens serieus op zijn bakkes te slaan.
Met vriendelijk groeten en doe zo voort.
Hubert Catteeuw
140 M.V // 22-11-2009 om 21:07
mijn man had 2 jaar waanideeen we hebben alles gehad gedurende 1,5 jaar toen ben ik met hem naar een psychiater gegaan die met homeopathie werkte iets meer dan een half jaar later was hij genezen en neemt hij geen medicatie meer . ik zal die dokter voor altijd dankbaar zijn .
141 zus van // 22-11-2009 om 21:06
Zeer mooie reportage, vreselijk herkenbaar, zeer ontroerend. Het is zo zwaar voor een ouder om je kind zo te zien. Daarom dat het me zo aangrijpt, omdat ik weet welk leed een psychisch ziek kind teweeg brengt bij de ouders, mijn ouders, de ouders van mijn zieke broer. Gelukkig hebben wij als pubers geen psychoses meegemaakt in ons gezin, ‘t is pas begonnen als mijn zus en ik en ook mijn broer het huis uit waren. Gewone zeer rustige jeugd gehad, alle drie. Maar dan loopt het fout. Goed fout. Vaak fout. Altijd weer die onzekerheid. Hoe voelt hij zich nu? Wat gaat er in hem om? Ook bij ons de combinatie van genetische kwetsbaarheid met drugs. Ik zeg vaak al lachend, dat ik ook psychotisch zou worden van drugsgebruik. Ik heb het echter nooit gebruikt en het zegt me ook niks, al die roesmiddelen. Jammer genoeg wordt broer er wel door aangetrokken. Blij dat broer al vaak goed geholpen is in Sleidinge en dat hij vertrouwen heeft gevonden bij psycholoog, psychiater, sociaal assistenten. Veel sterkte aan iedereen die dit moet meemaken.
142 De Veirman Jean-Paul // 22-11-2009 om 21:05
Laat het de ouders van Carl aub weten: enorme waardering hebben mijn vrouw en ikzelf voor hun na het zien van deze reportage !!! Wat een moedig getuigenis, wat een vrijmoedigheid van spreken !!! Wij waren slechts een weinig op de hoogte van wat “Psychose‡ inhield en wat voor een impact dit kan hebben op de onmiddellijke omgeving. Lieve mensen zijn het de ouders van Carl en met hun ook de andere die getuigden over hun kinderen.
143 francine // 22-11-2009 om 21:04
Wil graag mijn complimenten geven aan Panorama voor de uitstekende reportage over dit VRESELIJKE probleem. Heb zelf 3 x psychose gehad en heb BI POLAIRE stoornis. Nog altijd onbegrip voor Geestesziektes. Met goede medicatie al 8 jaar stabiel, wel kwetsbaar voor stress. Al het goede voor ieder die nog worsteld. F H HOLLAND
144 Golan // 22-11-2009 om 21:04
Katrien, ouders van Carl, en andere mensen, erg moedig van jullie om hierover te vertellen. Mijn eigen vriend, een buitengewone, lieve, getalenteerde en intelligente jongen, is een jaar geleden gestorven - aan een hersenbloeding, maar in het verleden heeft hij drugs, medicijnen en alcohol ge-/misbruikt, en het is volgens mij uitgesloten dat dat er niets mee te maken heeft (hoewel dokters dat schijnbaar relativeren). Ik heb een aantal van zijn psychoses meegemaakt. Heel erge toestanden. Hij heeft nooit de juiste zorg gekregen, daarvan ben ik ook overtuigd - integendeel..
Nogmaals: dit was enorm moedig van jullie allemaal en ik wens jullie het aller-, allerbeste toe.
145 N.Casier // 22-11-2009 om 21:03
proficiat canvas, we hebben ook met psychiatrie te maken gehad. Het beeld dat u ophangt is echt herkenbaar. Ik heb erg met patienten en de families die meestal alleen staan met hun problemen te doen.
146 diederik // 22-11-2009 om 21:03
Ik zelf ben patiënt en student arts. Ik vind de reportage op sommige punten ongenuanceerd. Dr. De Wachter gaf de meest correcte informatie. Het probleem met drugs is gekend, maar speed en andere amfetamines (XTC, designer-drugs) en cocaïne zijn veel grotere kwetsbaarheidsfactoren dan cannabis. Een eerste reden waarom dit zo is, is omdat laatsten slaap-deprivatie veroorzaken, en dit is een enorme kwetsbaarheidsfactor bij psychose. Dat blonde meisje werd zogezegd “schizofrenie‡ gediagnosticeerd, dat is niet correct. Ik ken de kliniek van schizofrenie, en dat meisje zou ik die diagnose niet aansmeren. Hoogstens schizo-affectiviteit. Asperger werd ook genoemd. Let op met diagnoses, sommige worden over-gediagnosticeerd!!!!
147 elke // 22-11-2009 om 21:02
God zei dank dat er medicatie bestaat tegen psychoses; Dankzij de juiste medicatie (na een lange zoektocht) , ben ik nu al maanden stabiel. IK vind het goed dat “panorama‡ erover een reportage maakt; Er is nog een groot taboe rond psychoses. Ook mensen die geen drugs gebruiken , kunnen psychoses krijgen, zoals ik. Thanks panorama!
148 M. // 22-11-2009 om 21:00
Ik heb in de psychiatrie gewerkt op een afdeling voor mensen met een chronische psychose problematiek. Toch herkende ik pas heel laat de eerste symptomen bij mijn eigen broer, die momenteel nog altijd wacht op een opname omdat het volgens de verschillende afdelingen (waar hij is gaan vragen naar een opname ivm zijn drugs) niet erg genoeg is!
Vroegdetectie my ass dus! Ze moeten al helemaal doorflippen en iemand iets aandoen eerdat het ‘erg’ genoeg is!
Momenteel loopt hij rond met messen omdat hij achtervolgt zou worden, om het nog erger te maken zit zijn beste maat momenteel in het zelfde ’stadium’. Dus met gevolg dat ze elkaar nog meer paranoia maken…
en als er iets gebeurt dan maken de bewuste afdelingen zich er vanaf met : inschattingsfoutje … pf !
149 Pina // 22-11-2009 om 20:59
Ik hoop dat vele mensen deze reportage zagen en dat er via deze manier dan ook meer begrip wordt getoond. Begrip en inzicht. Goed gedaan canvas!
150 Kim // 22-11-2009 om 20:57
Mooie zeer evenwichtige reportage! Proficiat, Kim
151 Smolders Danny // 22-11-2009 om 20:28
Ook bij mij speelden m.i. drugs een grote rol al is dat ondertussen lang geleden en heb ik meerdere psychoses gehad. Toch een kleine nuance: ik ben ook kunstenaar en als je de kunstgeschiedenis erop naslaat: vele kunstenaars leefden op het randje…van het normale. De Brassers hadden vroeger trouwens een nummer: Gek is normaal en normaal is gek. Denk daar eens over na voor je iemand veroordeelt voor zogezegd “vreemd‡ gedrag….
152 Noorderling // 22-11-2009 om 15:02
@Noorderling: geen schuilnaam gebruiken. Aub voornaam, naam of een behoorlijk e-mailadres; u kunt aan de moderator vragen om enkel uw voornaam of uw initialen te publiceren - mod.
153 J.H. // 22-11-2009 om 13:46
Ervaring binnen eigen kring: kind begint met wiet rond 13de jaar, zonder dat iemand (clb, familie, leerkrachten) dit opmerkt. Wel continu problemen op school.
10 jaar later: geen diploma, geen werk, zware medicatie, geen verbetering. Wel complete degout van psychiatrie.
Kan deze hulpverlening vergeken worden met topmagistratuur? Het lijkt wel of ze aan niemand verantwoording moeten afleggen, absolute almacht om te helpen of niet. Je wordt van het kastje naar de muur gestuurd, van het ene centrum naar het andere. Je kan niet kiezen voor een behandeling, de psychiater beslist of je in hun vakje past of niet. Persoonlijke dossiers worden doorgestuurd maar mogen niet ingekeken worden door patient of familie. Wel 20 jaar lang intake-gesprekken (ingangsexamens) afleggen. Van uur tot uur kan een psychiater iemand gewoon op straat zetten - zonder enige verhaal, enige doorverwijzing of opvolging. Je mag je ’s middags aan een telefoontje verwachten om te zeggen dat je de patient om 16 uur moet komen halen. Geen opvang voorzien? Goh, jammer, maar wel jouw probleem. Niemand die langs kan komen? Goh, ook jammer, maar de patient wordt toch buiten gezet.
Resultaat of niet van een behandeling, maakt voor deze sector blijkbaar niets uit. Alsof een chirurg je zou opereren zonder enige verbetering voor/na.
154 els // 20-11-2009 om 06:59
psychosis.worst case scenario.tell me about….horror,most of the time.maar met profesionele hulp ,medicijnen(tijdelijk,in mijn geval) en veel geduld kan je uit je waanwereld kruipen.door meditatie,yoga,therapeutische gesprekken,genoeg slaap,goed eten,kan ik min of meer stabiel blijven.PRAISE THE LORD****hihi.good luck to everybody!
Reageer!
Je reactie is welkom indien ze vergezeld gaat van je voornaam, naam en een behoorlijk e-mailadres. Je kunt aan de moderator vragen om enkel je initialen of voornaam te vermelden. Klik hier voor de gebruiksvoorwaarden van onze fora.